Αυτόν έψαχνε να βρει. Ένιωθε σφιχτά στην αγκαλιά του, να την κοιτά στα μάτια διερευνητικά. Κατάλαβε. Σαν την κοίταζε δεν έβλεπε το χρώμα των ματιών της το μονοπάτι για την αιωνιότητα γύρευε να βρει. Τα βλέφαρά της έπεσαν. Βυθίστηκε στο όνειρο και προσπαθούσε να συγκροτήσει ξανά τον εαυτό της. Δούλευε η μνήμη αδιάκοπα να της φέρει την κάθε λεπτομέρεια. Όταν είναι πάνω σου δεν κάνει σεξ. Μέσα στην αγάπη έρωτα κάνει. Δεν τον νιώθεις στο σώμα σου, στην ψυχή σου τον νιώθεις. Και το απόσταγμά του κυλάει εξαϋλώνει το σώμα σου. Αποϋλοποιεί. Να το! Ζεις στο οπουδήποτε. Ο πραγματικός λόγος που σε έψαχνε πάντα είναι γιατί είσαι η μήτρα της δημιουργίας. Αφροδίτη και Αθηνά ταυτόχρονα. Θεά και μούσα του. Κάτω από το φως του Απόλλωνα Έκανε τον Ήφαιστο να δουλεύει αδιάκοπα από το φως λουσμένος με τα χέρια του να στηλιτεύει έναν νέο πανέμορφο κόσμο να στον παραδώσει. Να ζει για πάντα η τραγικά υπέροχη λάμψη του έρωτα και της αγάπης που δεν μπόρεσες να ζήσεις να διαχειριστείς μες στον παλιό αποτρόπαιο κόσμο
Ήταν από αυτούς που χτυπάνε πάντα από μπροστά, πρόσωπο με πρόσωπο και σε κοιτάνε στα μάτια, γεννημένος από συναισθήματα που σε απανθρακώνουν, αν τα αφήσει να περάσουν στα μάτια του και τύχη να τον κοιτάξεις αισθάνεσαι ότι κόβουν σαν ξυράφι. Σε κάνουν να νιώσεις ότι η ζωή χωρίς έρωτα, αγάπη και δημιουργία είναι κόλαση. Η αγνότητα είναι μιά ιδιότητα - κατάσταση της ψυχής (κερδισμένη με μεγάλους,δύσκολους μακρόχρονους αγώνες ). Κάποιοι (υπαρξιακά) "βλάσφημοι" την μεταφέρουν στην ύλη, την μεταφέρουν στο κορμί, μετατρέπουν την αγνότητα σε διαστροφή, όσοι υπακούουν σε αυτό το κέλευσμα δεν θα φτάσουν ποτέ στην αγνότητα γιατί δεν θα μάθουν ποτέ να διαχειρίζονται την ύλη και ότι απορρέει από την λειτουργία της και δεν θα την βάλουν ποτέ εκεί που είναι η θέση της, θα την βιώνουν πάντα σαν ερωτική διαστροφή όχι σαν απόλυτη αρμονία. Ο χρόνος στην ζωή που ζούμε προχωράει ενώ το σύστημα εκπαίδευσε το σώμα να αποστασιοποιείται την ψυχή. Αυτό κάνει το σώμα να υπποδουλώνεται στην συστημική οργανωμένη σήψη του χρόνου μέσα από τις βιωματικές συστημικές διεργασίες και ένας ένας όλοι χαμηλώνουν το φως το αφήνουν σιγά-σιγά να σβήσει και πέφτει το βαθύ σκοτάδι. Ο ένας γιατί ο έρωτας τον εγκατέλειψε μαζί με τις ορμόνες του, ο άλλος γιατί πλανεμένα πίστεψε ότι ο έρωτας βιώνεται και εδρεύει στις νευρικές απολήξεις, άλλος γιατί... και αν υπήρχε κάποιο κομμάτι αγάπης που δεν ήταν επιγενόμενο των ορμονών είναι πλέον ακρωτηριασμένο και βουβό. Αν τύχει και είσαι από τους λίγους που δεν μπήκαν στην διαδικασία αυτήν συνειδητά, (βέβαια, γνώριζες το αποτέλεσμα και περιμένεις τις συνέπειες, έχεις κάνει την επιλογή σου δεν άφησες την ψυχή σου να γυρίσει πίσω). Και εσύ που έχεις μείνει έξω από όλα αυτά συνειδητά, αυτά τα περίμενες και προχωράς μόνος, χωρίς καμιά απόκριση με χαμένες τις υλικές αισθήσεις. Και φτάνεις να είσαι πλέον απελπιστικά αιθεροποιημένος μέσα σε ένα παγερά αδιάφορο σύμπαν, που αρχίζει και σε φυλακίζει μέσα σε μία αθανασία που χάνεται στα βάθη του ασυνείδητου που προσπαθεί να σε κάνει να κρατάς ισχυρό τον "ομφάλιο λώρο" μαζί του,
για να είσαι στην εξουσία του για πάντα, όσο η ψυχή δεν μπορεί να αυτονομηθεί. Μα τώρα γνωρίζεις. Αυτός ο "ιστός" είναι πολύ αδύνατος για εσένα,
έχεις ξεφύγει από τον δημιουργό του κακόβουλου "λογισμικού" που
εδρεύει εκεί, έριξες άπλετο φως.
Τώρα αρκεί να βρεις εκείνον που η ματιά του κόβει σαν ξυράφι, ένας ομφάλιος λώρος είναι θα κοπεί....
Εάν δεν θέλεις ή δεν μπορείς να δεις κάποιον δρόμο δεν σημαίνει ότι ο δρόμος είναι λάθος ή ότι δεν υπάρχει. Μπορεί να σημαίνει απλώς ότι έχεις ανεπάρκεια να τον διαπιστώσεις και να τον διαγνώσεις ή απλά είναι παντελώς ασύμβατος με σένα, η ασυμβατότητα αυτή δεν σημαίνει μειωμένη ποιότητα του δρόμου ή λανθασμένη κατεύθυνση. Η αντιμετώπιση κάποιων δρόμων των νέων ανθρώπων από το κατεστημένο και την σκέψη του είναι μία πραγματικά μεγάλη κοινωνική αγριότητα. Από εδώ και κάτω θα ήταν πολύ γόνιμο να βγεις από την Αριστοτελική λογική την Ευκλείδεια γεωμετρία και την Νευτώνεια φυσική και να απεγκλωβιστείς από τον χώρο του αισθητού (τρισδιάστατο) έχοντας συνείδηση ότι ακόμα και στα πλαίσια του χωρόχρονου στην θεωρία της σχετικότητας, πρόκειται απλά για ιδιομορφία πεδίου και δεν έχει χαρακτηριστικά που θα σε ωθούσαν να την δεις σαν μιά ξεχωριστή οντότητα-πραγματικότητα. Σίγουρα θα πρέπει να αποφασίσεις αν θεωρείς ότι είσαι ένα ατύχημα ως ψυχοσωματική οντότητα ή εάν είσαι προϊόν μιας οντολογικής τελεολογικής διαδικασίας. Κάποιες πληροφορίες από την κβαντική φυσική είναι πολύ χρήσιμο να υπάρχουν στο μυαλό σου, πιθανότατα θα χρειαστεί να τις εντάξεις σε συλλογισμούς σου, για παράδειγμα φαίνεται ο χώρος του μη όντος να είναι το κβαντικό κενό και όχι το μηδέν. Ως ύλη δεν είσαι παρά ένα πύκνωμα σε μία ενεργειακή ροή. Πρέπει επίσης να λάβεις υπόψιν σου ότι το σήμερα και το αύριο είναι πέρα από την υποκειμενική μας αντίληψη, διαφέρουν οντολογικά όχι υποκειμενικά. Ταυτόχρονα δεν πρέπει να ξεχάσεις ποτέ ότι τα εργαλεία σου, οι αισθήσεις, συχνά είναι αφελή και διαψεύσιμα.
Όλα αυτά που γράφω εδώ δεν έχουν απόλυτα άμεση σχέση, όμως
σε οδηγούν και σου δομούν έναν άλλο τρόπο σκέψης περισσότερο
κοντά στην αλήθεια και στην πραγματικότητα! Πάντοτε ο άνθρωπος όταν αντιλαμβανόταν ότι κάτι ήταν απειλητικό για την κατεστημένη κατάσταση, κατά περίπτωση το ονόμαζε στρέβλωση άλλοτε το ονόμαζε διαστροφή και πολλά ακόμα. Αν την εξυπηρετούσε (την κατεστημένη) το ονόμαζε απλά εξέλιξη.
Η κοινωνίες όπως δομούνται τώρα από τους νέους είναι κάτι τελείως
διαφορετικό. Πέρα από την δική μας υποκειμενική αντίληψη υπάρχουν
οντολογικές διαφορές, έτσι που να μπορούμε να μιλάμε για νέου
είδους κοινωνίες.Και αυτές δεν είναι διαστροφικές όπως θέλουν να λένε,
(όσοι δεν μπορούν να δουν νέους δρόμους).Υποκριτική και διαστροφική
ήταν η εκπαίδευση που τους δώσαμε με μηδενική ποιότητα και ποσότητα
αξιών όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη! Και αν το θέμα εξεταστεί συνολικά - ολιστικά τότε θα διαπιστώσουμε ότι οι νεότεροι δεν σκοτώνουνν τις”γυναίκες” τους ,(εξαιρείται η παθολογία). Τις γυναίκες κατά κύριο λόγο τις σκοτώνουμε εμείς οι μεγαλύτεροι. Αναφορικά με την βία που υπάρχει στους νέους ακόμα και στους έφηβους
είναι περισσότερο γόνιμο και αληθινό να αναζητήσουμε τα αίτια σε εμάς
τους παλαιότερους και στις κοινωνικοπολιτικές δομές που τους περιβάλαμε και τον τρόπο που διακυβερνάται αυτός ο τόπος για πολλά χρόνια ….
Το τέλος των πλασματικών αναγκών ο θάνατος των θεσμών, η μεταβαλλόμενη βιολογικότητα η αυτοαναπαραγόμενη δομή, η κβαντική "θεότητα", τα πεδία και η ηδονικότητά τους, αυτοσκοπός και αναπαραγωγικό εργαλείο. Ο κορεσμός, η μεγιστοποίηση των κοινωνικών ροπών και η ολοκληρωτική αλλαγή του κοινωνικού status έφεραν το κοινωνικό πεδίο "Higgs", με δυνατότητα εισόδου μόνο του "καθαρού-υγιούς". Οι παλιές συμμετρίες η ρίξη τους και η διατάραξη της κοινωνικής σταθεράς η δημιουργία κενού η αποσύνθεσή του η κατάλυση των νόμων και η υποδούλωση στην άλογη ελευθερία, εργαλεία αυτοκαταστροφής και χάους .Ο κατακερματισμός της βασικής χορδής και η εκτίναξη της ύπαρξης σε άπειρες ατομικές εναλλακτικές πραγματικότητες συνθέτουν εκείνο που πριν προλάβεις να αντιληφθείς την ύπαρξή του και πριν το διαγνώσεις θα σε έχει καταπιεί . Δεν μπορεί να υπάρξει τίποτα αν πριν από αυτό δεν υπάρχει η αναγκαιότητα ύπαρξής του. Αν αυτό δεν φαίνεται ή δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμο τότε ίσως πρόκειται για ενδογενή τελεολογική ελευθερία δράσης του συστήματος αναφοράς. Όταν τα συστήματα αναφοράς έχουν χάσει κάθε λειτουργικότητα και επαφή με οποιαδήποτε επιθυμητή πραγματικότητα είναι συνολικά απορριπτέα. Οποιαδήποτε επιλογή σου δεν είναι καλή η κακή, δεν είναι νόμιμη ή παράνομη, οποιαδήποτε δράση επιλέξεις είναι υπαρξιακά επιβεβλημένη. Είναι απλά η δική σου επιλογή εναλλακτικής πραγματικότητας η οποία σε κρατάει ή αλλάζει τις συντεταγμένες σου, σε στέλνει στον "κόσμο " που επιλέγεις. Μεγάλος αριθμός ατόμων μη δυνάμενος να εκτιμηθεί είναι πλέον έξω από τις "πόλεις" στα καμένα (εκεί που δεν μπορεί κανείς να τους κάψει), αλλά και μέσα σε αυτές, εκεί που η τρέχουσα βιολογικότητα σου δεν μπορεί να προσεγγίσει και ν΄ αγγίξει. Μαθεύτηκε πως κάποιοι στην "πόλη" για χάρη τους επαναστάτησαν, σημάδι ότι ο καιρός του ανθρώπου είναι κοντά! Φαίνεται να πέτυχαν! Μοιάζει να βρισκόμαστε στο τέλος. Ίσως ένα φθινόπωρο με έντονο άρωμα άνοιξης! Η αρχή της αναγέννησης είναι ορατή.
Ο φόβος σε καθιστά σωματικά και πνευματικά - ψυχικά ανάπηρο. Τίναξε από 'πάνω σου την "κατάρα" που σου επιρρίπτουν τα πάσης φύσεως θρηκευτικοπολιτικά ιερατεία. Αν ο θεός σου επιτρέπει να φοβάσαι και συμβαίνει να είσαι Έλληνας, δεν κάνει για σένα αυτή η διαμόρφωση (θεότητας) που σου προτείνουν. Μην επιτρέπεις να σου επιβάλλουν έναν θεό και μία κατάσταση που έχουν σχεδιάσει έτσι που εξυπηρετεί τους σκοπούς τους άλλαξέ την, διαμόρφωσέ την, έτσι που να έχεις μια γόνιμη αποτελεσματική σχέση μαζί του που παράγει έργο ανώτερης ποιότητας, έχω γράψει αλλού " ακούει σε πολλά ονόματα μα είναι ένας", εκείνος που τον σκιαγραφεί είσαι εσύ, αν θέλεις να του αποδώσεις οντολογικά χαρακτηριστικά. Ο σεβασμός δεν βρίσκεται στο "γονυπετής".
Είναι στις μάχες των ιερών που δίνονται με ανδρεία από άντρες και γυναίκες ξεκινώντας από την αρετή και κρατάνε ζωντανό το σύμπαν έτσι πού ο Λόγος το δόμησε΄. (Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην παρά τω θεώ και θεός ην ο Λόγος). Δεν υπάρχει θεός που να καταπιέζει το ένστικτο υπάρχει όμως θεός που σου προτείνει να μάθεις να το διαχειρίζεσαι, υπάρχει θεός που μετατρέπει τον άνθρωπο σε γεγονός! Είναι ο θεός της ελεύθερης βούλησης και του αυτεξούσιου, η πραγμάτωση αυτών των δύο χαρίζει την ελευθερία στον άνθρωπο και μπορούν να τον οδηγήσουν με υγεία στο μέλλον. Τα ζητήματα αυτά τα διαπίστωσαν κλινικά ο Βίλχελμ Ράιχ και R.G,Hamer, οι υπαρξιακοί τα ενέταξαν στην ολότητα.
Αν στη θεότητα αποδώσεις οντολογικά χαρακτηριστικά θα οδηγηθείς στα γνωστά αυτά που λένε οι παπάδες ( όχι κάποιοι αξιοσέβαστοι ιερείς,
υπάρχουν και τέτοιοι, που ακόμα και αν διαφωνείς έχουν το δικαίωμα
να φυλάγουν τιςδικές τους " Θερμοπύλες").
Μία προσέγγιση (στην θεότητα) μέσα από την κβαντομηχανική θα είχε να σου δώσει περισσότερα πράγματα. Καθότι με την κβαντική φυσική διαπιστώσαμε ότι ζούμε μέσα σε ένα συμμετοχικό σύμπαν, έχει ήδη αποδειχτεί ότι υπάρχει μία άρρηκτη σχέση ανάμεσα στα κβάντα και την συνειδητότητα του παρατηρητή. Οποιαδήποτε και αν είναι η πορεία των πραγμάτων έχεις επιδράσει πάνω της ως μία συνιστώσα ... ήμουν και εγώ εκεί, και εσύ...
ΣΧΕΤΙΚΑ Ζαν-Πωλ Σαρτρ, Ο υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός.
Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Σαρτρ: «ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Καταδικασμένος, γιατί δεν δημιούργησε, δεν έπλασε μόνος του τον εαυτό του κι ωστόσο ταυτόχρονα ελεύθερος, γιατί από τη στιγμή που πετάχτηκε στον κόσμο, είναι υπεύθυνος για ό,τι κάνει». Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, λέει ο Σαρτρ, αλλά θέλει να φαντάζεται τον εαυτό του δέσμιο. Το κάνει αυτό, γιατί θέλει ν' αποποιηθεί την ευθύνη που συνεπάγεται η ελευθερία του. Σαίρεν Κίρκεγκωρ ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ. Καφάτος Μηνάς ΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΝΤΑΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ.