ΣΤΙΧΟΜΥΘΙΑ
Κουδούνι, ανοίγει.
Γρήγορο φιλί στα χείλη.
Πέρασα να σε χαιρετήσω.
Δεν θέλω να μείνω περισσότερο,
δεν μ’ αρέσει να ζω εδώ, χαμηλές αυτές
οι συχνότητες.
Θα φύγω!
Δεν καταλαβαίνω,
πες το απλά!
Θα "πεθάνω" (έτσι το λέτε εσείς) μωρό μου!
Όλοι θα πεθάνουμε κάποτε!
Εσύ δεν μπορείς να πεθάνεις με αυτόν τον τρόπο αγάπη μου,
έχεις μάθει να ζεις, να είσαι ελεύθερος μέσα σε αυτές!
Κάθισε στην πολυθρόνα,
πλατύ χαμόγελο διαγράφηκε στα χείλη της,
τα βλέφαρα γλιστρούν,
παγωμένη σιωπή στο χώρο,
ο χρόνος σταμάτησε.
Δεν την έβλεπα,
την ένιωθα,
είχε φύγει!
Ναι έτσι ακριβώς όπως ήρθε.
Αθήνα, πλάκα 1978 .
Πότε δεν απάντησε στην ερώτηση
where are you from?
Μόνο με κοίταζε σαν χαμένη μη ξέροντας τι να πει.
Ποτέ δεν ρώτησα περισσότερα με "μάγευε" και
μου αρκούσε εκείνο που ένιωθα μαζί της.
Μόνο κάποιες θολές εικόνες έρχονται πλέον στο μυαλό μου
που δεν τις είχα ξαναδεί και δεν ήξερα από που είναι, τις πρωτοείδα
ένα βράδυ που κοιμηθήκαμε μαζί στο αμάξι στο Σούνιο λίγο πιο κάτω
από τον ναό του Ποσειδώνα (δεν θυμάμαι καλά μα στο μυαλού μου
πολυ συχνά έρχεται, τέσσερις Αυγούστου 78
Ταξίδι στην πέμπτη ή επιστροφή, ή μήπως στο οπουδήποτε;
δεν την ξανά είδα.. ούτε άκουσα - έμαθα για αυτήν.
Ζωντανή πραγματικότητα που ζούσα
για ένα χρόνο. Δεν κατάλαβα αν μέσα
στην καθημερινότητα ανοιγόκλειναν
παρενθέσεις με μίξη δύο διαστάσεων.
Μιά πραγματικότητα χωρίς ίχνη ή
μιά τριτοδιαστατική ονειρική πραγματικότητα
σε ένα dt με ετήσια εσωτερική διάρκεια μέσα του;
Χρειάστηκε αρκετά χρόνια να περάσουν για να δώσω
την απάντηση ότι απλά ήταν μεταφορά-μίξη δεδομένων
από άλλη βάση που συμμετείχα και
συνέβαινε αποσπασματικά και παράλληλα.
Δεν την ξαναείδα, μα την περιμένω να ξανάρθει,
το ξέρω, την νιώθω ακόμα..
Ο χρόνος θα δείξει, οι συχνότητες ευνοούν.