ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ

 

               ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ


Βυθισμένη στο πουριτανικό της παρελθόν
ζούσε την απόλυτη ερωτική διαστροφή,
την παρθενία!(κατάσταση που
αφορά την σάρκα).Τα ιερατεία την είχαν θολώσει,
σύγχυση, δεν είχε την διάκριση ανάμεσα στην παρθενία
και την αγνότητα (κατάσταση που αφορά την ψυχή).
Ανίκανη να αναδυθεί,
στεκόταν απόμακρα και θαύμαζε το υπέροχο έργο
της αγάπης και του έρωτα όπου υπήρχε,
αδύνατο να το διεκδικήσει να το ζήσει.
Ένιωθε ότι ήθελε να ερμηνευτεί,
μα δεν είχε την δύναμη, ζούσε μέσα σε ένα
ψυχοδιανοητικό καταναγκασμό! Αδιαφορούσε,
είχε τον φόβο ότι θα χάσει την μαγεία
της ανερμήνευτης νιότης.
Προσπάθησε,
είχε την αίσθηση ότι ζούσε σε προσομοίωση.
Κάπου είχε διαβάσει,
είχε καρφωθεί στη μνήμη της,
οι άνθρωποι είναι σαν τα γρανάζια,
όταν μένουν για πολύ σε επαφή
το ένα παίρνει τη μορφή του άλλου.
Η λύση!
Θα αναζητούσε το γρανάζι!
Μόνο έτσι πίστευε ότι μπορεί να “ταυτιστεί” με κάποιον.
Τριγύριζε στο παζάρι του έρωτα
θέατρο, κινηματογράφο, λογοτεχνικές βραδιές,
σούρουπο στο Σούνιο,
πανέμορφη!
Θυμήθηκε τι έμαθε στο "κοκτέιλ μπαρ"
δεν αναμιγνύονται όλα τα υλικά...
Ο γάμος του ήλιου και
του φεγγαριού δεν κρατάει πολύ,
ένιωθε να δημοπρατείται
σε δημοπρασία χωρίς επιθυμητή "προσφορά".
Δεν είχε επιλογή,
έπρεπε να ολοκληρώσει το δικό της matrix.
Τοποθέτησε την ιδέα μέσα σε αυτό,
την ελευθέρωσε, ακολουθούσε την εξέλιξή της.
Μετατράπηκε σε ιστορική διαδικασία,
άρχισε να ζει ελπίζοντας να ολοκληρωθεί
να σπάσει το φράγμα του χρόνου.
Σε αυτή την πορεία ένιωθε ότι κάτι έχει αλλάξει.
Δεν ήθελε να προχωράει μπροστά ή πίσω με τους
ανθρώπους αλλά δίπλα, ό,τι ζούσε και ένιωθε

δεν ήταν απλά μιά υπέροχη αίσθηση
μπορούσε να περιγραφεί μόνο με τη λέξη αγαπώ.
Αυτό δεν αποτελούσε υπόσχεση αλλά ένα γεγονός μιά
πραγματικότητα που έσπαγε το φράγμα του χρόνου.
Ο τροχός της “μοίρας” γυρνούσε με σταθερή συναισθηματική αξιοπρέπεια…