Θαρσείν χρή

 

     

                        Θαρσείν χρή

"Συνδημιουργοί" όλοι σε αυτό που συμβαίνει,
πως να επικρίνεις ένα απλό πολίτη όταν με μεγάλη άνεση
πολύ εύκολα μπορεί να αποτυπώσει το σύστημα (και
ιδιαίτερα στην Ελλάδα) ως μηχανισμό που τελειώνει τον
άνθρωπο και κατέληξε να κάνει την ζωή να είναι τόσο
σκληρή όσο και ο θάνατος και οδήγησε τη δικαιοσύνη
να μην είναι στην πλευρά του νόμου. Όσοι από τους πολίτες
μπορούν να αρθρώσουν λόγο βάζουν πολλά ερωτηματικά

στις φιλελεύθερες ιδέες του Διαφωτισμού αλλά και στον
Σκοτεινό Διαφωτισμό... όλα αυτά και οι δράσεις τους
κάνουν τον ουρανό να "χάνει" τα χρώματά του, δηλώνοντας
τη ντροπή του για ό,τι και όσα συμβαίνουν.
Μεγάλος αριθμός νέων πολιτών ζηλεύουν την
ελευθερία, την δύναμη και την κυριαρχία του αετού
στους αιθέρες και την ζητούν με κάθε είδος
φυγής και με οποιοδήποτε τρόπο ώστε να μείνουν μακριιά από
τον κοινωνικό βάλτο των αποβλήτων της κρεατομηχανής
του ανθρώπου παραμένοντας  έξω από  κάθε σχέση

κυριαρχίας - υποταγής. Όσο είναι καιρός για αυτούς να

ξεφύγουν από την αθλιότητα του απρόσωπου, του άβουλου,
της μαριονέτας, του αναλώσιμου και τις νεολαιίστικες
φαντασιώσεις που τους διαμόρφωσαν έτσι άσχημα
ώστε να μην τους οδηγούν πουθενά.
Με τις χρεοκοπημένες συστημικές υποσχέσεις να
πυροδοτούν την επανάσταση της πρώτης γενιάς των
αφυπνισμένων που ήδη έχει ξεκινήσει.

Ο χρόνος ανυπόμονα έτρεξε και τα έφερε όλα έξω από
την πόρτα σου, κάτι πρέπει να κάνεις και εσύ,
άνοιξε τουλάχιστον την "πόρτα" άφησε να περάσει
η αγάπη και η δικαιοσύνη, ξέρω δεν είναι εύκολο,
χρειάζεται θάρρος για αλλαγή... Μέσα στο σκοτάδι
χρειάζεται θάρρος να σηκωθείς να ανάψεις το φως...

ΣΧΕΤΙΚΑ

https://www.youtube.com/watch?v=e99AV0o7onc

https://include.org.gr/blog/apo-tous-boomers-ws-tin-gen-z/

ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ

         

        

   

                  ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ


Δεν γνώριζε τι ήταν εκείνο που την οδήγησε εδώ
τούτη την ώρα να είναι μόνη και καθισμένη σε μιά πέτρα
πέρα από το όριο της πόλης.
Μα όλα γίνονται για κάποιο λόγο που δεν ξέρεις σκέφτηκε,
μετά τον μαθαίνεις, στο τέλος.
Και πράγματι έτσι έγινε, από το πουθενά ένα γλυκό σκυλάκι
κουνώντας την ουρά του ήρθε και κάθισε δίπλα στα πόδια της,
άπλωσε το χέρι και το χάιδεψε στο κεφάλι πως σε λένε
του είπε παιχνιδιάρικα.
Απόλλωνα άκουσε μία φωνή πίσω της.
Γύρισε το κεφάλι τον είδε, ήταν ένας κύριος γύρω στα
σαράντα, πέρασε μπροστά της.
Δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι για να σας πω καθίστε του είπε.
Πάντα υπάρχει κάτι για να καθίσεις όταν το θέλεις απάντησε και
έσκυψε, πήρε μία μεγαλούτσικη πέτρα και κάθισε απέναντί της.
Έτσι άρχισε μιά σειρά από ατελείωτες συναντήσεις.
Όταν της μιλούσε ένιωθε τα λόγια του να κόβουν σαν ξυράφι
μα η φωνή του ήταν βαθιά, ζεστή και ευχάριστη,
ένιωθε να την γεμίζει ολόκληρη.
Την κοιτούσε στα μάτια και αισθανόταν να την κοιτά σαν
να μην υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο.
Συνέβησαν την ώρα που ο ήλιος χανόταν στον ορίζοντα, έδυε
πίσω από τους λόφους κάνοντάς σε με τα χρώματά του
να νιώθεις σαν να έχει πάρει ο ουρανός φωτιά.

Διστακτικά σιγά-σιγά και αυτή άρχισε να του ανοίγει όπως
ένα τριαντάφυλλο την άνοιξη στον ήλιο.
Τα χρώματα και το αεράκι που χάιδευε τα πρόσωπά τους
ήταν οι μοναδικοί μάρτυρες αυτής της αγάπης που κάθε μέρα
μεγάλωνε, άνθισε στα τελευταία όμορφα δειλινά του πλανήτη
που κάθε μέρα χρόνια τώρα, έσβηνε ό,τι όμορφο υπήρχε.
Όλα είχαν αρχίσει και άλλαζαν για αυτήν, τριάντα χρόνια
κάθε μέρα κοιταζόταν στον καθρέφτη μα δεν είχε δει ποτέ
τον εαυτό της, ήταν η πρώτη φορά που ένιωθε ότι τον βλέπει.
Ήταν ο καθρέφτης που έφτιαχνε η αγάπη τους που άφηνε
να βγουν να αποκαλυφτούν τα πάντα όπως ακριβώς είναι.
Τώρα γνώριζε  πως ολόκληρη η ζωή της ήταν εκείνα
τα βράδια εκείνες οι μέρες για αυτά την είχε ετοιμάσει
η πορεία της  ζωής της.
Ότι συνέβαινε  γύρω της δεν το  αντιλαμβανόταν πλέον

σαν μια κρυμμένη ντροπή ούτε σαν ψιθυριστό ''κουτσομπολιό''.
Ήταν κάτι που κραύγαζε και έκανε τα ουρλιαχτά να σμίγουν.
Πονούσε μα μπορούσε και αδιαφορούσε, είχε
συνειδητοποιήσει ότι είχε έρθει η ώρα που ο πόνος δεν
κοινωνικοποιείται γίνεται απόλυτα προσωπικός.
Απρόσμενα και ανέλπιστα είχε βρεθεί-είχε μπει στο όχημα
που θα την πέρναγε απέναντι.
Είχαν περάσει ήδη  σε έναν άλλο κόσμο,
ένιωθε γαλήνη πληρότητα ευδαιμονία...