ΡΟΚΑΔΕΣ
σ' ένα δικό τους πλανήτη!
Δεν επιτρέπουν σε κανένα να τους μεταβιβάσει
την ντροπή του και τις ενοχές του.
Δεν γίνονται ποτέ αριθμοί σε κάποιο υπολογιστικό φύλλο.
Λένε πάντα την αλήθεια για αυτό είναι ελεύθεροι.
Όταν καταλάβουν ότι έχουν κάνει κάπου λάθος
το διορθώνουν και ζητάνε συγνώμη,
έτσι σπάνε τις αλυσίδες!
Δεν μικραίνουν - κονταίνουν ποτέ τις αξίες τα όνειρά - τους
για να υπάρχουν σε μια κοινωνική πραγματικότητα ένα
περιβάλλον που δεν τους χωράει.
Παίρνουν πληροφορίες από παντού,
αλλά ποτέ γνώση, γιατί γνωρίζουν καλά ότι
η γνώση παράγεται στον εγκέφαλο, δεν μεταβιβάζεται,
αν δεν μπορείς να την παράγεις
λειτουργικά μένει σε επίπεδο πληροφορίας.
Δεν δίνουν και δεν δέχονται συμβουλές.
Ξέρουν καλύτερα από τους "ειδικούς"
ότι το μωρό που γεννιέται δεν είναι άνθρωπος,
είναι δυνάμει άνθρωπος.
Είναι αληθινοί άνθρωποι, γι' αυτό έχουν
ισχυρή σύνδεση με τη συνειδητότητά τους.
Γνωρίζουν πολύ καλά ότι η μηδενική ώρα
για κάθε αλλαγή τους είναι η ώρα που βρίσκονται
σε απόλυτη εντροπία, γι' αυτό πάνε μέχρι το τέλος.
Αυτό το έχουν βιώσει καλά μέσα στο σύστημα.
Ξέρουν καλά πότε και αν πρέπει να μετρήσουν
τη ζωή με τις ανάσες που παίρνουν
ή με τις ανάσες που τους κόβονται.
Έχουν μάθει καλά να κάνουν απόσταξη της ζωής
πάνω σε λευκές κόλλες χαρτί ή σε πεντάγραμμο.
Ο πόνος τους ,το δάκρυ τους, η χαρά τους και η ανησυχία τους
είναι ένα σχήμα στο σκληρό τραγούδι της ζωής τους,
μα αν χρειαστεί τα καίνε όλα αυτά
και βλέπουν ένα καινούργιο ήλιο να ανατέλλει.
Δεν κολλάνε συνήθως,
είναι έξω από το χρόνο, χωρίς “ρολόι”.
Οι κανόνες που επιβάλλουν
την άρνηση της σωματικής εγγύτητας
είναι σε οριστική παύση για αυτούς.
Η εμπειρία τους δίδαξε και το έμαθαν καλά: όταν περάσουν
μιά πόρτα πριν προχωρήσουν πρέπει να την κλείσουν πίσω τους.
Το παρελθόν το κουβαλάνε πάντα μαζί τους,
μα δεν το αφήνουν ποτέ να περάσει μπροστά.
Όταν δίνουν μάχη στα χαρακώματα
της αγάπης και του έρωτα,
δεν υπάρχει τίποτα πιο ιερό για αυτούς.
Να θυμάσαι δεν σε εγκαταλείπουν ποτέ.
Οι αυθεντικοί ροκάδες πεθαίνουν νέοι και μόνοι σε βαθιά γεράματα!
