ΖΗΤΗΜΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ


  


               ΖΗΤΗΜΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ


Δεν είναι ωραίο θέαμα ένας άντρας στα γόνατα.
Αταίριαστο ο νέος να έχει σκυμμένο το κεφάλι,
ακόμα πιο αταίριαστο ένα παιδί να χάνει τη λαλιά του.
Η γυναίκα να έχει ενοχές που αξίζουν σε σένα.
Άκομψο ο ανήμπορος να κρέμεται από την ελεημοσύνη σου,
φρικτό ο υπερήλικας να μην έχει την τιμή που του πρέπει.
Η ζωή είναι πόλεμος και οι επιζήσαντες αξίζουν τιμές.
Όχι αυτοκτονία στην πλατεία Συντάγματος,
και εγκλήματα στους οίκους ευγηρίας.
Έχω κάποιες πληγές στην πλάτη, είναι από το σκοτάδι,
έτσι συνηθίζει αυτό, πισώπλατα !
Όταν καταλάβεις και γυρίσεις το πρόσωπο
χάνεται, γίνεται φάντασμα.
Εξαφανίζεται, δεν αντέχει το φως.
Στο οπουδήποτε ξανά στήνεται και σε περιμένει,
χτυπά και με οποιοδήποτε τρόπο εξαφανίζεται.
Οι μάχες που κερδίζονται με ανδρεία έχουν τελειώσει προ πολλού,
κερδίζονται πλέον από τον πιο βρώμικο...
Καμία αισθητική πλέον αυτός ο κόσμος,
γεμάτος από στρατευμένα, πολιτικά και θρησκευτικά ιερατεία.
Φύση ανεπαρκή, βρωμερά και τρισάθλια
μεταλλαγμένα ανθρωποειδή, λειτουργούν με πρόγραμμα
όργανα τεχνητής νοημοσύνης,
που προσπαθεί να κυριαρχήσει στο γαλαξία.
Και οι πολίτες με επίκτητη νοητική ανεπάρκεια και αδρανείς.
Ο χειρότερος εχθρός του συστήματος,
είναι ο μύθος που το ίδιο θελημένα η άθελα δημιουργεί.
Μα ο δικός σου μύθος γίνεται ο καλύτερος φίλος σου
ανοίγει πάντα το δρόμο, πιστός υπηρέτης.
Είναι ο μόνος, που μπορεί και φτάνει πριν από σένα
εκεί που πηγαίνεις, ακόμα και όταν δεν ξέρεις πού πηγαίνεις.
Αν θες να γνωρίσεις το υποκείμενο του μύθου,
μην το κοιτάξεις στα μάτια δεν θα μπορέσεις να το δεις.
Ψάξε να το γνωρίσεις μέσα στον ίδιο το μύθο,
συχνά ο μύθος δίνει ελπίδα και παράγεται έργο.
Μέσα από το χάος που δημιουργείται,
οι μύθοι δύο χιλιάδων και πλέον χρόνων
δεν θα επιτρέψουν να γεννηθεί η νέα τάξη πραγμάτων.
Θα ξεπηδήσει μία φωτεινή κοινωνία,
αυτοελεγχόμενη και αυτορρυθμιζόμενη,
δημιουργώντας ένα κόσμο αισθητικά άρτιο γεμάτο κομψότητα!

ΑΛΗΘΕΙΑ

 

              

   
       
              

              ΑΛΗΘΕΙΑ


Ένας πλανήτης για τα μπάζα!
Τ' όνειδος του γαλαξία!
Είδες τον κατάλογο ;
Ποιος έχει σειρά ;
Έγώ; Έσύ; Το παιδί σου; Το παιδί μου;
Mπα! Μην ανησυχείς! Κοιμήσου!
Η τύχη σου δουλεύει!
Κανείς δεν σου λέει την αλήθεια.
Ίσως,
όχι, γιατί δεν θέλει,
αλλά γιατί
δεν υπάρχει αλήθεια!
Και αν σου πουν κάτι για αλήθεια,
αυτή είναι η δική τους αλήθεια!
Προσπαθούν να σε πείσουν ότι είναι και δική σου
ή ότι είναι είναι η κοινή αλήθεια!
Μάλιστα την λένε και την ασκούν,
με τόσο έντονα καταχρηστικό τρόπο που αποτελεί
έγκλημα σε βαθμό κακουργήματος!
Ο καθένας έχει τη δική του Αλήθεια.
Δεν υπάρχει αυτό καθ΄ αυτό.
Αυτή καθ' αυτή και ανεξάρτητη
από παρατηρητή ως αλήθεια, είναι μόνο η ύπαρξη!
Και όχι στο υλικό σύμπαν,
αλλά στο ανώτερο.
Έχε λοιπόν ανθρωπάκο τη δική σου αλήθεια!
Μα να ξέρεις ότι και αυτή είναι,
παντελώς ανίσχυρη και άχρηστη, εάν
δεν είναι συμβατή με καθεστώς αγάπης
(αγάπη στους πάντες, ανιδιοτέλεια, ευγένεια και αιώνια)
και δεν μπορεί να παράγει ωφέλιμο έργο μέσα σε αυτό το καθεστώς
για σένα και τους συνανθρώπους σου.
Αυτό είναι το ελάχιστο και το μέγιστο ταυτόχρονα
που μπορείς να κάνεις.
Όταν συμβαίνει αυτό - ταύτιση ελάχιστου μέγιστου-
σημαίνει ότι είναι το μοναδικό που μπορείς να κάνεις
αν δεν μπορείς να το κάνεις ,γιατί νιώθεις
ότι είσαι λιγότερος ακόμα και από τον εαυτό σου,
«κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν»,
τότε επανεξέτασε τα πάντα.
Ξεκίνησε πάλι από την αρχή!

Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

 


     
       

       


            Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ


Την είδε να περπατάει ζωσμένη στις φλόγες
χωρίς να καίγεται.
Σίγουρα δεν το γνωρίζει η ίδια.
Αυτή ήταν η πρώτη φορά!
Ναι αυτή είναι.
Η κυρία απέναντι.
Ώρα επτά και τριάντα πρωινή
καθημερινό ερωτικό τετ-α-τετ
η κουρτίνα ανοίγει
είναι η καλημέρα της!
Κοιτάζει απέναντι.
Η κουρτίνα κλειστή, δεν ξύπνησε ακόμα,
άργησε πολύ σήμερα.
Συνήθως ξυπνάει πρώτος και περιμένει.
Κολλάει το πρόσωπο στο τζάμι κοιτάζοντας, τίποτα, κλειστά.
Δεν αντέχει, βγαίνει στο μπαλκόνι θέλει να τον δει!
Διακριτικά κοιτάζει αν είναι κάτω το αμάξι.
Θεέ μου έφυγε νωρίς δεν τον είδα σήμερα, θλίψη!
Κατεβαίνει για τ’ αμάξι της ,
ανήσυχη και θλιμμένη,
κοιτάζει ερευνητικά, το κλειδί στο χέρι,
σκοτεινιασμένο βλέμμα ,
νιώθει να την καρφώνουν στην πλάτη.
Γυρνάει απότομα κοιτάζει διαγωνίως πίσω
είναι μέσα στο αμάξι,
περίμενε!
Έκρηξη φωτός! τα μάτια της λάμπουν!
Το κορμί της τιναγμένο, όρθιο!
Ολόχρυση Αύρα!
Χαμηλώνει το βλέμμα,
γυρνάει το κεφάλι μπροστά.
Το κλειδί στο χέρι τρέμει,
τη βρίσκει ξεκλειδώνει ,φεύγει!
Στη δουλειά δεν μιλιέται,
οι ώρες περνούν, είναι η ώρα που γυρίζει στο σπίτι,
ψάχνει για το αμάξι του και για πάρκινγκ κοντά του.
Τύχη! (το σύμπαν συνωμοτεί).
Ακριβώς πίσω του κενός χώρος.
Παρκάρει, οι προφυλακτήρες αγγίζουν μία ένωση της ύλης,
που ακουμπάει και νιώθει η ψυχή!
Την ένιωσε, ένιωσε τον ερχομό της!
Πετάγεται στο μπαλκόνι, κοιτάζει κάτω
τον νιώθει, σηκώνει το βλέμμα,
είναι το μεσημεριανό αγκάλιασμα.
Περιμένει η οικογένεια.
Έφυγε ανέβηκε στον τρίτο.
Οι ώρες περνούν, σούρουπο, ανάβει το φως.
Η κουρτίνα ανοίγει
είναι η καλησπέρα, εδώ είμαι.
Τα προγραμματισμένα της καθημερινότητας
κάνουν τον χρόνο να τρέξει.
Κλείνει το φως στην κουζίνα.
Δίπλα στην κρεβατοκάμαρα.
Στην άκρη της κουρτίνας φαίνεται αναμμένο
αχνό βαθύ κόκκινο φως.
Μεγαλώνει λίγο ακόμα το άνοιγμα στην κουρτίνα.
Όχι δεν είναι πρόκληση!
Είναι η υπόσχεση στον εαυτό της.
Είναι η ώρα των υποχρεώσεων!
Η ώρα της ακριβοπληρωμένης συνέπειας!
Ο ίδιος καθισμένος στο μπαλκόνι,
στο ασημένιο φως του Αυγουστιάτικου φεγγαριού,
σκέφτεται τους δεκατέσσερις μήνες
που τρέχει αυτή η ρουτίνα,
την περίμενε να τελειώσει.
Τελείωσε, βγήκε!
Σβησμένο το φως πίσω της, βγαίνει στο μπαλκόνι.
Ανοίγει τα χέρια διάπλατα.
Δυνατή βαριά ανάσα – εκπνοή ακούγεται στη νυχτερινή ησυχία.
Τα κλείνει δυνατά.
Φυλακίζοντας μέσα τους εκείνον που αγαπά!
Έμεινε έτσι όρθια πολύ ώρα, 
με τα χέρια ακουμπισμένα στα κάγκελα.
Τα βλέμματα συναντήθηκαν στη μέση του δρόμου
στον αέρα ψηλά από το έδαφος!
Δήλωσαν πίστη σε μια άγνωστη υπόσχεση!
Ένιωσαν ότι το ταξίδι τελείωνε,
οι διακοπές στον πλανήτη Δήμητρα
φτάνουν στο τέλος .
Μήνες τώρα καθαρίζει,
ο δρόμος για την ένωση, με την δίδυμη φλόγα,
Πού θα τούς στείλει ψηλά,
θα τους ανεβάσει στην Ουρανούπολη!
Μέσα από  την  επικοινωνία  της   σιωπής,
είναι καθαρός και ολοκληρωμένος πλέον ο δρόμος.
Δεν μπορεί να τον κλείσει κανείς !

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΤΙΟΚΡΑΤΙΑ




                                 
        



ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΤΙΟΚΡΑΤΙΑ


Ο ανώτερος εαυτός, η  ταύτιση σου  με  αυτόν είναι
το "εισιτήριο" σου για την συμμετοχή σου στο ανώτερο σύμπαν.
Εκεί που δεν υπάρχει ύλη και νους.
Μόνο αγνό πνεύμα!
Εξοστρακισμένος κάθε νόμος.
Απόλυτος νόμος ένας.
Αγάπη!
Οι κανόνες ολιστικής αρμονικής σύνδεσης
των στοιχείων που περιέχονται
στον ανώτερο εαυτό
-στον βαθμό που υπάρχει
ποιοτική και επαρκής επικοινωνία,
με τον ανώτερο εαυτό-
επιτρέπουν στον ίδιο βαθμό,
με την -αντίστοιχη ποιότητα-
την μεταφορά των κανόνων αυτών
στην ύπαρξή σου, στην δράση σου!
Τους κανόνες αυτούς,
στην τρίτη διάσταση
τους λέμε "λογική".
Σου σκοτώνουν την λογική,
ελπίζοντας να αποσυντονίσουν
τις ανθρώπινες κοινωνίες,
να οδηγήσουν στην αποσύνθεση, στο μίσος.
Να φέρουν σε απόσταση και σύγχυση τις ψυχές.
Ν ΄αλληλοεπιδράσουν έτσι
με τον ανώτερο εαυτό,
ελπίζοντας να μεταφέρουν,
εκεί την "μόλυνση".
Έξω από την αιτιοκρατία
στο ανώτερο σύμπαν!
Είτε να σου αποκόψουν
τον ομφάλιο λώρο
με τον ανώτερο εαυτό σου!
Να κερδίσουν την στρατηγική μάχη,
που θα καθορίσει,
την έκβαση του αέναου πολέμου!