ΣΥΝΘΕΣΗ

          

                                        ΣΥΝΘΕΣΗ

                       (950 λέξεις για όσους τις χρειάζονται

                                εν όψει όσων έρχονται).

Με όποιον και αν συνομιλήσεις τις περισσότερες φορές, ειδικά
αυτόν τον καιρό η συνομιλία καταλήγει στο ότι φταίνε όλα
γύρω του για ότι  δεν  πάει  καλά  εκτός από αυτόν,

(μοιάζει να μην έχει συνείδηση). Το όλα γύρω τους είναι 

το σύστημα. Είναι ένα υπέροχο άλλοθι για όλα τα κακώς 

κείμενα αλλά δεν μου ταιριάζει να το υιοθετήσω.

Σίγουρα φταίει το σύστημα έχει μεγάλο κομμάτι  ευθύνης

ίσως το μεγαλύτερο, το υπόλοιπο κομμάτι ευθύνης ποιός το έχει;

Ωστόσο ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά.

Σε μία τέτοια κουβέντα ρώτησε τον συνομιλητή τι εννοεί

όταν λέει το σύστημα, πιθανότατα θα διαπιστώσεις ότι δεν μπορεί να
σου πει απολύτως τίποτα. Φυσικά όταν δεν μπορείς να ορίσεις κάτι
είναι σαν να μιλάς για ένα φάντασμα γιατί; γιατί δεν μπορείς να
εντοπίσεις την γενεσιουργό αιτία του, την δομή του, τις λειτουργίες του,
δεν γνωρίζεις τους σκοπούς του, έτσι λοιπόν όλοι αυτοί είναι σαν να
μιλούν για ένα φάντασμα.
Όμως το σύστημα δεν είναι φάντασμα, είναι πραγματικότητα που
την ζούμε και για να λύσουμε ότι πρόβλημα υπάρχει σχετικά με αυτό
και την λειτουργία του, θα πρέπει να ξέρουμε τι είναι αυτό για το οποίο
μιλάμε. Δηλαδή στοιχειωδώς τουλάχιστον θα πρέπει να το ορίσουμε
με έναν τρόπο που τον καταλαβαίνουν όλοι. Ας ορίσουμε
στοιχειωδώς τουλάχιστον το σύστημα ως ένα οργανωτικό σχήμα
που διαμόρφωσε και υιοθέτησε μιά ομάδα-μιά κοινωνία σύμφωνα με
την βούληση των μελών της συνολικά. Προκειμένου  να ρυθμίσει τις

οποιεσδήποτε σχέσεις αναδύονται μέσα  σε μιά  κοινωνία από τα 

μέλη της και τις κάθε είδους  δραστηριότητές τους με τρόπο που να

λειτουργεί αποδοτικά και εύρυθμα.

Δεν θα αναφερθώ εν προκειμένω σε λειτουργίες και θεσμούς

που ενσωματώνονται και  αναπτύσσονται  μέσα  σε  αυτό.

Το οργανωτικό σχήμα που συνολικά το λέμε σύστημα.
από την  στιγμή της  δημιουργίας του φυσικά έχει την  δυνατότητα

εξέλιξης-διαρκούς προσαρμογής.
Το εξελικτικό πλεονέκτημα που προκύπτει από την αρχική του δημιουργία
σε μία κοινωνία ευνομούμενη, αν δεν υπάρξει βίαιη (το βίαιη κλείνει
μέσα του όλες τις μορφές βίας) παρέμβαση μετά από παραβίαση κανόνων,
εξελίσσεται με τρόπο γόνιμο βάση της αρχής, για  να υπάρξει

οποιαδήποτε  μεταβολή σε  αυτό θα πρέπει να υπάρχει πριν τη μεταβολή

η κοινωνική ανάγκη μεταβολής του και όχι διάσπαρτα μεμονωμένα

ατομικά  συμφέροντα.

 Αυτό βεβαίως δεν αποκλείει το να βλέπει κανείς
μπροστά να προβλέπει - να προλαβαίνει καταστάσεις-πράγματα
αυτό είναι-αποτελεί ανάγκη.
Είπαμε αρχικά ότι μία ομάδα ένα πλήθος ανθρώπων, εγώ εσύ ο καθένας
από εμάς είμαστε μέλη της ομάδας- του συνόλου έχουμε λοιπόν μεγάλη
ευθύνη για την επιλογή των ανθρώπων στους οποίους αναθέτουμε την
λειτουργία του συστήματος, την παρακολούθησή του, αλλά και την
διάγνωση των κοινωνικών αναγκών, που θα καθορίσουν τις προσαρμογές
του στο χρόνο. Δεν μπορούμε λοιπόν να λέμε ότι ναι το σύστημα φταίει
είναι ανεπαρκές αυτό, απευθύνεται σε ανόητους (δεν παραβλέπουμε
εδώ το γεγονός ότι με τη μέθοδο της διολίσθησης έκαναν μεταβολές που
δεν έγιναν αντιληπτές από τον κόσμο και τον οδήγησαν στα γνωστά
αποτελέσματα που ζούμε), μα αυτό έχει γίνει ένας φαύλος κύκλος οι φαύλοι
κύκλοι δεν είναι παρά γόρδιοι δεσμοί οι οποίοι κόβονται με τον τρόπο που
η ιστορία μας δίδαξε, την παρέμβαση του αρμόδιου που εν προκειμένω

είναι η ομάδα-σύνολο).

Σίγουρα εδώ δεν πρέπει να παραβλέψουμε ότι η πρόταση της ομάδας

για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος θα πρέπει να έχει
ασφαλή κριτήρια, αναφορικά με την επιλογή εκείνων στους οποίους
θα ανατεθεί η λειτουργία του η εποπτεία του, η διάγνωση των κοινωνικών
αναγκών για την περαιτέρω βελτίωσή του.
Τα κριτήρια θα πρέπει να είναι αποδεκτά από όλους για να μην οδηγηθεί
η ομάδα σε διχασμό. Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονιστεί ότι η άποψη

οποιουδήποτε μέλους της ομάδας έχει την ίδια βαρύτητα αφού

εν προκειμένω πρόκειται κυρίως για ιεραρχήσεις αξιών και όχι ιεραρχήσεις

γνώσεων. Για παράδειγμα ένα ασφαλές κριτήριο αναφορικά με τους

προτεινόμενους για τους παραπάνω σκοπούς θα μπορούσε να είναι,

όποιος έχει δοκιμαστεί και πολύ περισσότερο κατ' επανάληψη στην

διάρκεια των χρόνων και απέτυχε, εξ ορισμού δεν προτείνεται,

χρησιμοποιώ τη λέξη απέτυχε για να μην βάλω άλλες λέξεις πολύ σκληρές.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το εξελικτικό πλεονέκτημα ενός συστήματος
μετά από αλλεπάλληλες αποτυχημένες παρεμβάσεις για την προσαρμογή
του σε νέα δεδομένα...καταστρέφεται και παύει να υπάρχει.
Αυτό δημιουργεί σοβαρότατα πολιτειακά ζητήματα με εξίσου σοβαρές
κοινωνικές συνέπειες. Για να διατηρηθεί το σύστημα ικανό στο χρόνο
να αναπροσαρμόζεται σύμφωνα με τις κοινωνικές ανάγκες έτσι που η
λειτουργία του να παραμένει εύρυθμη και αποδοτική, θα πρέπει αυτές
οι κοινωνικές ομάδες συνολικά να διακατέχονται από έναν ενιαίο
κώδικα συμπεριφοράς (ηθική) μιά κοινωνική ηθική συμβατή (κώδικας)
με όλες τις ομάδες του κοινωνικού συνόλου, πράγμα που εγγυάται
την κοινωνική συνοχή.

Ζούμε σε μία "ενοχική κοινωνία" και επιτρέψαμε στις ηγεσίες να

αρρωστήσουν κάθε μορφή σχέσης, το χειρότερο είναι ότι συμμετείχαμε

σε αυτό πολλοί από εμάς άμεσα και οι υπόλοιποι έμμεσα με την στάση μας.

Αυτή η συμμετοχή σε ψυχολογικό επίπεδο δημιούργησε μιά ενοχή σε

σημαντικό αριθμό μελών που διαπλέκονται  άμεσα ή έμμεσα  σε αυτή

την συστημική αρρώστια, με συνέπεια να αδρανοποιείται μη ξέροντας

από πού να ξεκινήσει την ανατροπή, στερημένη  από μιά παρότρυνση ή

καθοδήγηση. "Τους ζυγούς λύσατε" λοιπόν, έχοντας στο μυαλό σας ότι

η ενοχή αφορά το παρελθόν ενώ η ευθύνη αφορά το μέλλον…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Γράφω ενοχική κοινωνία  θέλοντας να τονίσω ότι ζούμε σε μία κοινωνία η οποία σφύζει από ενοχικές σχέσεις (με την νομική έννοια) και όχι μόνο με την νομική αλλά και με την ψυχολογική οι οποίες στο σύνολο τους εκκρεμούν, είτε  είναι παντελώς αρρύθμιστες και είναι άρρωστες τόσο μεταξύ των μελών της κοινωνίας όσο και μεταξύ δημοσίου και  των μελών.

        Ενοχή: στο Αστικό Δίκαιο η σχέση, με την οποία ένα πρόσωπο έχει υποχρέωση προς ένα άλλο σε παροχή αφορά φυσικά είτε νομικά πρόσωπα.
                Οι ενοχικές σχέσεις είναι η νομική σχέση μεταξύ προσώπων (είτε φυσικών είτε νομικών) που ρυθμίζεται από το δίκαιο και δημιουργεί αμοιβαία δικαιώματα και υποχρεώσεις,

                         Η ψυχολογική ενοχή είναι ένα δυσάρεστο συναίσθημα που νιώθει κάποιος όταν θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο για μια αρνητική πράξη ή παράλειψη, με αποτέλεσμα να νιώθει άσχημα και να πιστεύει ότι θα έπρεπε να είχε πράξει αλλιώς. Προκύπτει από την αυτο-αξιολόγηση και την εσωτερική κρίση για την παραβίαση αξιών και ηθικών κωδίκων, είτε αυτό είναι πραγματικό είτε υποκειμενικό.

ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

   

   

                           ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Κάποιοι συχνά αντιλαμβανόμαστε ότι ο κόσμος είναι

μία καλοφτιαγμένη παγίδα από την οποία δεν υπάρχει
διαφυγή παρά μόνο η "λιποταξία", σε ένα αθέατο κόσμο,
στον εαυτό. Η λιποταξία αυτή δεν είναι παρά η αλλαγή
σχέσης με τον εαυτό σου που θα σε οδηγήσει να μην
αισθάνεσαι έτσι. Αφού τα πράγματα έξω από σένα δεν μπορείς
να τα αλλάξεις, τότε συνειδητά πρέπει να αλλάξεις την βάση
που έχουν δημιουργήσει στον ψυχισμό σου (υποχρεωτικά

το αποδέχτηκες) πάνω στην οποία δομείται ο κόσμος αυτός.

Το αποτέλεσμα είναι να καταπέσει για εσένα ο κόσμος παγίδα.

Για να το πετύχεις το εργαλείο-κλειδί βρίσκεται στην γνώση.
Η γνώση δεν έχει δική της αρχιτεκτονική.
Δεν είναι αποτέλεσμα μιάς ενδογενούς αρχιτεκτονικής
που την κάνει να παράγεται.
Είναι αποτέλεσμα μιας αρχιτεκτονικής που κάποιος άλλος
πέρα από σένα δημιούργησε, με σκοπό να οδηγεί στην
γέννηση μιας γνώσης της οποίας η διασπορά στον κοινωνικό
ιστό τον εξυπηρετεί και έτσι φτιάχνει το βασίλειό του.
Ιστορικά έχουμε δει ότι έγκυρη γνώση θεωρείται εκείνη που
δεν θίγει το καθεστώς και μετατρέπει τον κόσμο που ζούμε
σε παγίδα χωρίς δυνατότητα διαφυγής.
Μην αφήνεις το τέλος να γίνει καθημερινή παρουσία
στη ζωή σου, μη μπαίνεις σε αυτό το σύμπαν, αφού έχουμε
ζήσει ότι τέλος είναι η απουσία του οτιδήποτε,  αν αφεθείς
σε αυτό τότε οδηγείσαι στην απουσία του παντός.
Το τέλος δεν είναι ο θάνατος όπως πολλοί άνθρωποι  νομίζουν.
Ο θάνατος είναι ο δικός σου "τοκετός" σε κάποιον άλλο κόσμο
που ασυνείδητα η συνειδητά έχει επιλεγεί από την ζωή σου.
Στην ουσία ο θάνατος είναι μία οργανωτική απόφαση που
παίρνεται ασυνείδητα από τον τρόπο-την δομή της ζωής σου.
Και πραγματοποιείται πέραν της βούλησής σου.

Συχνά αυτό είναι διαφορετικό (για αυτό και όλα τα ιερατεία
το έχουν υπό απαγόρευση).
Η μοναδική χωρίς όρους και προϋποθέσεις ελευθερία που
μπορείς να έχεις είναι η εσωτερική ελευθερία, αυτή είναι μία
δική σου  κατάσταση που κανείς δεν μπορεί να καταργήσει.
Αν πνίγεσαι και θέλεις λοιπόν να βγεις από τον κόσμο-παγίδα τότε
δημιούργησε εσύ την αρχιτεκτονική σύνθεσης της πληροφορίας
και του μηνύματος έτσι πού να οδηγεί σε ένα είδος γνώσης που δεν
είναι παγίδα και δεν σε κρατάει φυλακισμένο, φτιάξε λοιπόν
την δική σου κοσμοθεωρία και πέρασέ την στη ζωή σου.
Αν φτάσεις στο σημείο να σε προβληματίζει αν θέλεις να ζεις
στον κόσμο του τέλους-στο σύμπαν του τέλους ή όχι, τότε
να θυμάσαι ότι έχεις την δυνατότητα αφού καθορίσεις τι είναι
εκείνο που θέλεις, να δουλέψεις δομώντας κατάλληλα τον τρόπο

ζωής σου  έτσι  ώστε η αποχώρισή σου από  αυτόν τον  κόσμο να

 σου δώσει τον επιθυμητό  "τοκετό" στο οπουδήποτε σου αξίζει.
Πολλά πράγματα δεν έρχονται με τον τρόπο που τα περίμενες ή
ονειρεύτηκες. Τέτοια είναι η αγάπη, το τέλος, ο θάνατος.
Επέτρεψε να μπει στον κόσμο σου ο Λόγος
σαν ζωντανή και ενεργή παρουσία.
Αν δεν έχεις τη δύναμη ή νιώθεις ότι είσαι ανεπαρκής να
διαχειριστείς το όλο ζήτημα, τότε ζήτησε από τον Λόγο
και εξουσιοδότησε αυτόν να κάνει τη διαχείριση για σένα.
Όχι δεν θα υπάρξει στο ειλικρινές αίτημα σου.
Να είσαι σίγουρος ότι θα γίνει η άριστη!