ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

     
 


                   ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ


"Μπουσουλώντας" βγήκε στους δρόμους της πόλης,
τα ονόματα στους οδοδείκτες του τραβούσαν την προσοχή.
Ακατάσχετη επιθυμία να μάθει τι έχει να πει - τι κρύβει το
κάθε όνομα πίσω του, ξεκίνησε, ρωτούσε, διάβαζε, μάθαινε,
(οδός): Αισώπου, Ολύμπου, Θησέως, Ομήρου.
Πολύτιμος ο δάσκαλος στο σχολείο του μα δεν του έφτανε,
είχε γεμίσει ερωτήματα και επιθυμία να τα απαντήσει.
Μία μαύρη οπή πού τον τραβούσε σαν μαγνήτης κάπου που δεν
ήξερε. Μα ήθελε να το φωτίσει να το δει και να το νιώσει,
προχωρούσε: Σόλωνος, Σωκράτους, Πλάτωνος, Αριστοτέλους,
Πυθαγόρα, Ηρακλείτου, Δημοκρίτου, Αρχιμήδους.
Είχε αρχίσει και έβλεπε και καταλάβαινε
μα τα ερωτήματα πλήθηναν και βάθυναν.
Έφηβος και δεν έχει φτάσει πουθενά,
προχωρούσε: ιδρύματα, βιβλιοθήκες, βραδιές, ατέλειωτοι δρόμοι
ατέλειωτοι ατραποί, Kant, Hegel, Nietzsche, Marx, Stirner,
Marcuse, Freud, Young, Sartre,Cooper, Laing,Reich, Heisenberg,
άντρας και χαρτογραφεί ακόμα δρόμους και μονοπάτια.
60 και βάλε και ακόμα περιπλανιέται, άπειροι ατραποί!
Buddha, Οsho... Kάπου εκεί στο τέλος κατάλαβε,
όλα αυτά για να ενισχύει όπου δει το δικό του λόγο.
Να προσδιορίσει την θέση του στο χωρoχρoνικό συνεχές!
(Σε ένα κόσμο που η απόλυτη σταθερά είναι η διαρκείς μεταβολή).
Μια απροσδιόριστη θέση που δεν θα την προσδιορίσεις ποτέ
αν δεν μπορέσεις να δεις να περιγράψει να θεμελιώσεις τον χρόνο
σαν ανεξάρτητη μεταβλητή και ταυτόχρονα βασική διάσταση, πράγμα
που θα κάνει να καταρρεύσουν όλα όσα έμαθες μέχρι σήμερα.
Τώρα μπορούσε να διαγράψει αυτή τη γνώση, δεν την είχε ανάγκη
δεν τον ενδιέφεραν πλέον αυτές οι "συντεταγμένες".
Άμα τη ολοκληρώσει της τελευταίας διαδρομής στους δρόμους της πόλης,
όλα έρχονταν στο μυαλό του, έβγαινε έξω από τις θεωρίες
και παρατηρούσε, ήταν σαν να έβλεπε μία υπέροχη παρτίδα μπιλιάρδο
με τους καλύτερους παίκτες, ένα μπιλιάρδο διαρκείας παιζόταν στα
μυαλά όσων είχαν προβληματισμούς και αδυνατούσαν να βάλουν τάξη.
Επεξεργάστηκε τις πληροφορίες όλες, πολλά χρόνια τώρα.
Είχε δώσει τις δικές του απαντήσεις στα ερωτήματα, κοιτούσε γύρω του
και ένιωθε ότι κάτι δεν πάει καλά. Τα πήρε πάλι από την αρχή,
τα επανεξέτασε προχώρησε πολύ βαθιά.
Τώρα καταλάβαινε δεν χρειαζόταν να σκεφτεί καθόλου οι απαντήσεις
δινόντουσαν μόνες τους.
Όλα ήταν μπούρδες σε μιά πασαρέλα εγώ (υπό συνθήκες)!
Χρηματοδοτημένη και διαμορφωμένη από συμμορίες τοπικές και
γαλαξιακές με χρηματοδότες, ιερατεία, φυλετικά, θρησκευτικά,
πολιτικοοικονομικά. Πέρα από όλα αυτά ένας κώδικας μόνο
μπορούσε να υπάρχει και είχε νόημα για αυτόν.
Ο κώδικας του φωτός - του ήλιου της δικαιοσύνης.
Με αυτόν θα πορευόταν πλέον.
Η διαμόρφωση του ονείρου πραγματοποιημένος δομικός στόχος,
ως αρχή μιας νέας πραγματικότητας
σε  ένα  κόσμο που ο  χρόνος  είναι ανεξάρτητη μεταβλητή και
ταυτόχρονα η βασική διάσταση, (σχέση άκτιστου - κτιστού).
παρακαταθήκη για ολοκλήρωση στο μέλλον.
«Άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν»