ΤΟ ΤΕΛΟΣ

   

         

                                         ΤΟ ΤΕΛΟΣ



Για μεγάλο χρονικό διάστημα και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια ζούμε σε
κοινωνίες όπου η νομιμότητα και η δικαιοσύνη δεν έχουν καθόλου καλή
σχέση μεταξύ τους. Στις περιπτώσεις αυτές η μόνη δικαιοσύνη για
τους λαούς είναι η δικαίωση εκείνη που προκύπτει από τις παραδόσεις
τους, τα ήθη και τα έθιμά τους.
Ακόμα και αυτά η παγκοσμιοποίηση προσπάθησε να τα εξαφανίσει.
Τα τελευταία χρόνια η εμπειρία του νεοφιλελευθερισμού δεν άφησε
καθόλου καλή "γεύση", μάλιστα ήταν πολύ αποκαλυπτική.
Αποκάλυψε στην πράξη ότι η γενική της αντίληψη για τον κόσμο στην
βάση της είναι προτεσταντική (με ότι σημαίνει αυτό) και ότι η ύπαρξη
και η εξέλιξη του νεοφιλελευθερισμού απαιτεί χειραγωγημένη
δικαιοσύνη και ισχύ, έχουμε πάρει γεύση και από τα δύο, σε όποιον
αρέσει μπορεί να την κρατήσει. (Προσωπικά, την αποστρέφομαι).
Η χειραγωγημένη δικαιοσύνη και η ισχύς είναι απαραίτητα δομικά στοιχεία
για την ύπαρξή του, με αυτά μπορεί να υπάρχει και να αναπτύσσεται.
Όσοι έχουν εμπειρία του παρελθόντος έχουν και την εμπειρία του
πατερναλιστικού καπιταλισμού μέσα από την κρατική του έκφραση,
που έχει αφήσει κοινωνίες που δεν γεφυρώνονται εύκολα με το επόμενο...
και οι νεότεροι με στοιχειώδη ιστορική γνώση μπορούν εύκολα να
βεβαιώσουν ότι όλες οι συλλογικότητες σε οποιαδήποτε περιοχή
του πολιτικού φάσματος και αν ευρίσκονται, η ιδεολογική τους
συγκρότηση αποδείχτηκε ότι ήταν δομημένη έτσι που η αποδοχή της
δημιουργούσε ψευδή συνείδηση, απολύτως απαραίτητη για την
χειραγώγηση του πολίτη, έτσι που να γίνεται όργανο για την επίτευξη
του άδηλου σκοπού της εκάστοτε συλλογικότητας. Τα προγράμματά τους
τα οποία υποτίθεται ότι θα υλοποιούσαν... δεν ήταν και δεν είναι τίποτα
περισσότερο από το ζωτικό τους ψεύδος, προκειμένου να υπηρετήσουν
το σύστημα έτσι που τα συμφέροντα της ολιγαρχίας που εξυπηρετεί, να
μην θίγονται και να διατηρούν στο ακέραιο εκείνο που κατέχουν δηλαδή
την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο... καθώς και να
ιδιοποιούνται τους δημόσιους πόρους... Όλα αυτά αρχίζουν να μην
έχουν καμιά σημασία πλέον αφού οι κοινωνικές συμμετρίες είναι πλήρως
αποδιοργανωμένες-κατεστραμμένες.
Στα χρόνια που έρχονται νέες συμμετρίες θα δημιουργηθούν βασισμένες
όχι σε προγράμματα-προτάσεις συλλογικοτήτων, αλλά στην κατεύθυνση
που συνολικά θα προκύπτει από την δηλωμένη ατομική έκφραση που θα
καθορίζει την φυσιογνωμία της κατεύθυνσης. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί
φυσικό αφού είναι ορατή πλέον η αδυναμία υλοποίησης προγραμμάτων
μέσα σε υπερβολικά ασταθές περιβάλλον, ενώ η υλοποίησή τους απαιτεί
τους λοιπούς παράγοντες σταθερούς (ceteris paribuς) και αυτό δεν
συμβαίνει, αφού η διαρκής μεταβολή, φαίνεται ότι θα αποτελεί πλέον
ενδογενές πρόβλημα του συστήματος για σημαντικά παρατεταμένο
χρονικό διάστημα, έτσι λοιπόν τα προγράμματα υπό την έννοια που
τα νοούσαμε στο παρελθόν δεν μπορούν να υπάρχουν.
Η επιλογή κατεύθυνσης κρίνεται αναγκαία και στο πλαίσιο αυτής
της επιλογής θα γίνεται αποδεκτός οποιοσδήποτε σχεδιασμός είναι
συμβατός με την κατεύθυνση αυτή.
Το πεδίο ορισμού της κατεύθυνσης έχει ήδη οριστεί εκ των πραγμάτων
(de facto) και όπως όλα δείχνουν σχετικά σύντομα θα είναι και δομικά
καθορισμένο δυνάμει δικαίου (de jure).
Tο πεδίο ορισμού της κατεύθυνσης μέσα στον
πολυπολικό κόσμο που γεννιέται έχει δύο μόνο τιμές γενικώς {0,1},
{αληθές , ψευδές}, {φως(φάος) , σκότος(έρεβος)}. Αναφορικά με την
κατεύθυνση, η ασαφής λογική (fuzzy logic)δεν έχει κανένα απολύτως
νόημα, αποτελεί βερμπαλισμό (κενή φρασεολογία) και φυσικά δεν
έχει καμία θέση. Οι κοινωνίες γνωρίζουν πολύ καλά ότι όταν το σκοτάδι
μέσα στο οποίο ζουν έχει πέσει πολύ βαθύ (σιωπηλά κάνουν διεργασίες
ανασύνταξης) γνωρίζουν καλά ότι αυτό δεν σημαίνει ότι ο ήλιος έχει χαθεί,
κάποια στιγμή έρχεται το χάραμα και τις βρίσκει έτοιμες με τις πρώτες
ακτίνες του ήλιου, να μετασχηματίσουν τις σχέσεις τους με την εξουσία και
ταυτόχρονα να δημιουργούν νέες κοινωνικές συμμετρίες, με εργαλεία
εκείνα που από την φύση τους διαθέτουν.
Είναι πρωταρχική ανάγκη οι σχέσεις με το κράτος και την εξουσία να
μετασχηματιστούν σε σχέσεις εμπιστοσύνης, ξεκινώντας με ελάχιστη βάση
το φυσικό δίκαιο και φθάνοντας σε πλήρη αναδόμηση όπως απαιτούν
οι καιροί και ταυτόχρονα δημιουργώντας συνθήκες, που θα είναι δυνατή
η διαχείριση των αναδυομένων συγκρούσεων με εποικοδομητικό τρόπο,
έτσι που να δομείται σταθερή βάση στην κοινωνική συμμετρία και αυτή
η βάση δεν μπορεί παρά να είναι θεμελιωμένη σε "κοινή" επίγνωση της
αλήθειας. Στέλνοντας το ψέμα οριστικά να βυθιστεί στην άβυσσο της λήθης
αυτή η κοινή επίγνωση αλήθειας είναι που θα δημιουργήσει τις νέες
κοινωνικές συμμετρίες που θα εξαφανίσουν από μέσα τους την αθλιότητα
και την χυδαιότητα. Στην βάση μιάς συμπαντικής αισθητικής με αναλογίες
θεμελιωμένες π,Φ,λ(λ=κοινωνική σταθερότητα), σε τέτοιες κοινωνικές
συμμετρίες είναι δυνατήη ύπαρξη φιλότητας, αγάπης, ευδαιμονίας!

ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

   

     

               ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Με αυτά που θα διαβάσεις παρακάτω ελπίζω να καταλάβεις ότι δεν
αποδίδω κακές προθέσεις (αν και συχνά υπάρχουν) σε ατομικές
και συλλογικές δράσεις στους ατομικούς και κοινωνικούς αγώνες
συλλογικοτήτων πρόκειται απλά για εκείνο που ιστορικά έχει
καταδειχθεί. Δηλαδή ότι ο δρόμος προς την εξουσία ή προς
οποιαδήποτε ηγετική κατάσταση, είναι απόλυτα εκφυλιστικός.
(Αυτό βέβαια δεν απαλλάσσει κανέναν από τις ευθύνες του).
Το σύστημα μέσα από την εκάστοτε μορφή της κρατικής του
υπόστασης, αδυνατούσε να ελέγξει επαρκώς την ατομικότητα
έτσι αποφάσισε να αφήσει “ελεύθερο” τον δρόμο οι συλλογικότητες
να πάρουν νομική μορφή, σύμφωνα με κάποια νομοθεσία που για
αυτόν τον σκοπό κατάρτισε.
Με αυτόν τον τρόπο μπόρεσε να ελέγξει συλλογικά την ατομικότητα,
ομαδοποιώντας τες. Το σύστημα δεν το ενδιαφέρει τι είσαι, μπορείς να
είσαι ότι θέλεις, αναρχικός, δημοκράτης, κομμουνιστής..., μπορείς να
είσαι οτιδήποτε αρκεί να ξέρει τι είσαι! Γιατί έτσι μόνο μπορεί να
σε ταξινομήσει και ακολούθως να σε ελέγξει, με τις υπηρεσίες του,
τους πράκτορές του, τους ρουφιάνους του και γενικότερα με
την δύναμη του χρήματος. Το πρόβλημα του συστήματος αρχίζει
αν δεν γνωρίζει τι είσαι, αφού δεν μπορεί να σε ταξινομήσει και να
βρει τον τρόπο να σε αντιμετωπίσει όταν αυτό απαιτείται.
Η γνώση του τι είσαι του δίνει την δυνατότητα ελέγχου, διαχείρισής σου!
Αυτό το πέτυχε έτσι ακριβώς με την ομαδοποίηση της ατομικότητας. Όμως
τα πράγματα αλλάζουν, η τεχνολογία έδωσε στο κράτος “απεριόριστες”
δυνατότητες, τώρα πλέον ξέρει μόνο του ποιός είσαι, τι είσαι και συχνά
το ξέρει καλύτερα και από σένα τον ίδιο.
Τώρα πλέον έχει μηχανισμούς να σε ταξινομήσει, να σε εξουσιάζει και
όποτε απαιτείται να σε καταστέλλει, δεν “κρέμεται” από τα κόμματα
τις οργανωμένες συλλογικότητες για να σε θέσει υπό έλεγχο, τώρα είναι
σε θέση να το κάνει μόνο του. Τα πάντα είναι γνωστά (ακόμα και αυτά
που εσύ έχεις ξεχάσει το κράτος τα θυμάται).
Που ήσουν, που είσαι, τι ενδιαφέροντα πράγματα είπες και συζήτησες,
κάθε λεπτομέρεια όλα καταγεγραμμένα, καταχωρημένα, στην αντίστοιχη
βάση δεδομένων και ακόμα πιό ειδικά σε μια πιό εξειδικευμένη βάση
δηλαδή εκεί που πραγματικά αντιστοιχίζεται ακριβώς η υπόστασή σου.
Για ένα όχι πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα το σύστημα θα είναι μικτό,
αναφορικά με τον έλεγχο θα χρησιμοποιείται ο παραδοσιακός τρόπος και
η τεχνολογία μαζί. Οι ηγεσίες των συλλογικοτήτων και όχι μόνο, συχνά
δημιουργούν αυτόνομα δικά τους συμφέροντα και προσπαθούν να
ανεξαρτητοποιηθούν, αυτό αποτελεί μιά ιδιαίτερα ανησυχητική
κατάσταση για το σύστημα, έτσι λοιπόν φαίνεται να έχει λάβει απόφαση
σιγά-σιγά να τελειώνει με αυτούς τους σχηματισμούς…
Έτσι έχουμε βρεθεί σε μία περίοδο διαρκών αποκαλύψεων με
διαπιστωμένη πλέον την δυσφορία των πολιτών απέναντι στις
συλλογικότητες αυτές, κόμματα κλπ.
Ήδη επιστρέφουμε στην ατομικότητα και στον έλεγχό της.
Το επίπεδο ελέγχου φαίνεται να είναι πλέον καθολικό.
Μα τώρα το σύστημα ζητάει κάτι περισσότερο, θέλει και το τιμόνι σου,
το τιμόνι με το οποίο οδηγείς τον εαυτό σου (και σταδιακά χωρίς να το
αντιλαμβάνεσαι αποσπά έντεχνα την συναίνεσή σου), να το στρίβει όποτε
θέλει, να το πηγαίνει ίσια, όποτε θέλει, ή να το ρίχνει στο γκρεμό.
Έχει ήδη τον μηχανισμό να το κάνει αυτό. ("τηλεκατευθυνόμενο
αυτοκινητάκι''). Κάποια από τα εργαλεία που απαιτούνται είναι ήδη
τοποθετημένα πάνω μας με αυτά που τρώμε τόσα χρόνια με τα εμβόλια
που οι περισσότεροι έχουν κάνει με τις ανάγκες που μας έχουν
δημιουργήσει και με τις εξαρτήσεις που απορρέουν από αυτές και
φυσικά τα τσιπάκια τα οποία, χρόνια τώρα ήδη έχουν τοποθετηθεί
σε αρκετούς και έπεται συνέχεια!
Το χειριστήριο ευρίσκεται στα χέρια τους, η διασύνδεση σου είναι
5G, 6G, 7G. Είναι ορατό πλέον ότι δεν υπάρχει μέλλον σε σχηματισμούς
τύπου (κόμματα κλπ) Ο έλεγχος της ατομικότητας αλλά και τυχόν
συλλογικοτήτων με κάποια μορφή που είναι δυνατόν να υπάρξουν
θα είναι απόλυτα κεντρικός και διαχειρίσιμος από την τεχνητή
νοημοσύνη. Μόνον η λήψη στρατηγικών αποφάσεων προς το παρόν

θα αγγίζει τον άνθρωπο και αυτό, αν!

                           

ΤΕΧΝΗ Ή ΥΒΡΙΣ

              



                           ΤΕΧΝΗ Ή ΥΒΡΙΣ

Μπορεί η τέχνη να εκπέσει σε ύβρη; (Οποιοδήποτε αξιακό
σύστημα ή πίστη και αν αφορά η έκφρασή της ).
Υπάρχει κάποιος που γνωρίζει κάτι διαφορετικό σχετικά με το όριο ;
Δεν υπάρχει τίποτα στο σύμπαν το οποίο να μην έχει όριο,
(εκτός από την ανθρώπινη ηλιθιότητα βεβαίως).
Ακόμα και το ίδιο το σύμπαν στατικά έχει όριο (δυναμικά δεν έχει!)
Και οι ελευθερία έχει όριο!
Σύμφωνα και με τη δική μου λογική ισχύει το ακόλουθο. Eλευθερία:
η ανεξαρτησία από πάσης βουλήσεως και εξωτερικής βίας εξ
αλλοτρίου προσώπου ή και εσωτερικής εκ ψυχικού πάθους και ορμής
το δικαίωμα του πολίτου να ενεργή σωματικῶς πνευματικῶς η ψυχικῶς
κατά την ιδίαν αυτού βούλησιν και να πράττει παν ότι δεν αντίκειται
εις τον νόμον, την ηθικήν και την ελευθερία του άλλου.*
Ας μας γράψει κάποιος “ειδήμων” έναν ορισμό για την τέχνη τέτοιον
ώστε είτε de jure, (δυνάμει δικαίου) είτε ipso facto, (από την ουσία),
η ακόμα και αν πρόκειται κατάσταση τύπου Ad hoc.(περιγραφή
ειδικού σκοπού).Να μην την καθιστά
κατακριτέα και κατάπτυστη, (πέραν βεβαίως του αμερικάνικου
μεταμοντερνισμού που καθένας ερμηνεύει τα πράγματα σύμφωνα
με τις δικές του πεποιθήσεις και σκοπούς…).
Συχνά το πρόβλημα με την τέχνη δεν είναι το τι παρουσιάζεις
με την τέχνη σου αλλά το ότι αυτή στρατεύεται ….για
την επίτευξη σκοπών δηλωμένων ή άδηλων.
Μα το χειρότερο είναι ότι αυτά συμβαίνουν σε κοινωνίες
που οι κοινωνικές συμμετρίες δεν απεικονίζονται
στο νομικό καθεστώς ή απεικονίζονται και δεν τηρείται
η νομιμότητα… Για λόγους που μόνος σου μπορείς να εντοπίσεις.
Εν κατακλείδι
Για να είμαστε ακριβείς το ερώτημα που γεννιέται είναι το εξής:
έχει η τέχνη κάποιο όριο; Αν δεχτούμε ότι έχει κάποιο όριο,
το ξεπέρασμα του ορίου εάν οδηγεί σε "άκομψη" αντίθεση με
τις δικές σου πεποιθήσεις ή τις κοινωνικές συμμετρικές τοποθετήσεις
τότε ναι ίσως μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελεί ύβρη.
Μα αναντίρρητα ακόμα και αν δεν αποτελεί ύβρη, την μετατρέπει
σε ύβρη, (εδώ η ευθύνη ανήκει στην πολιτεία και όχι στην τέχνη),
ένα καθεστώς το οποίο την στρατεύει με σκοπό να αντλήσει
“οπαδούς” μιας άποψης την οποία παρουσιάζει σε κοινό που
μπορεί να συμμετέχει πλήθος ατόμων,
με μη διαμορφωμένη ήδη κριτική σκέψη.

Στο link Θα βρεις αρκετούς ορισμούς από σημαντικά πρόσωπα για την τέχνη…

ΑΦΟΥ ΑΝΟΙΞΕΙ ΚΛΙΚΑΡΕΙΣ       1. ΕΝΟΤΗΤΑ ΘΕΩΡΙΑ _ τεχνη ορισμοι.pdf

https://eclass.upatras.gr/modules/units/?course=PDE1464&id=5891

* ΑΠΟ : Κ. ΓΡΥΜΠΟΓΙΑΝΝΗ