ΤΟ ΤΕΛΟΣ

   

         

                                         ΤΟ ΤΕΛΟΣ



Για μεγάλο χρονικό διάστημα και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια ζούμε σε
κοινωνίες όπου η νομιμότητα και η δικαιοσύνη δεν έχουν καθόλου καλή
σχέση μεταξύ τους. Στις περιπτώσεις αυτές η μόνη δικαιοσύνη για
τους λαούς είναι η δικαίωση εκείνη που προκύπτει από τις παραδόσεις
τους, τα ήθη και τα έθιμά τους.
Ακόμα και αυτά η παγκοσμιοποίηση προσπάθησε να τα εξαφανίσει.
Τα τελευταία χρόνια η εμπειρία του νεοφιλελευθερισμού δεν άφησε
καθόλου καλή "γεύση", μάλιστα ήταν πολύ αποκαλυπτική.
Αποκάλυψε στην πράξη ότι η γενική της αντίληψη για τον κόσμο στην
βάση της είναι προτεσταντική (με ότι σημαίνει αυτό) και ότι η ύπαρξη
και η εξέλιξη του νεοφιλελευθερισμού απαιτεί χειραγωγημένη
δικαιοσύνη και ισχύ, έχουμε πάρει γεύση και από τα δύο, σε όποιον
αρέσει μπορεί να την κρατήσει. (Προσωπικά, την αποστρέφομαι).
Η χειραγωγημένη δικαιοσύνη και η ισχύς είναι απαραίτητα δομικά στοιχεία
για την ύπαρξή του, με αυτά μπορεί να υπάρχει και να αναπτύσσεται.
Όσοι έχουν εμπειρία του παρελθόντος έχουν και την εμπειρία του
πατερναλιστικού καπιταλισμού μέσα από την κρατική του έκφραση,
που έχει αφήσει κοινωνίες που δεν γεφυρώνονται εύκολα με το επόμενο...
και οι νεότεροι με στοιχειώδη ιστορική γνώση μπορούν εύκολα να
βεβαιώσουν ότι όλες οι συλλογικότητες σε οποιαδήποτε περιοχή
του πολιτικού φάσματος και αν ευρίσκονται, η ιδεολογική τους
συγκρότηση αποδείχτηκε ότι ήταν δομημένη έτσι που η αποδοχή της
δημιουργούσε ψευδή συνείδηση, απολύτως απαραίτητη για την
χειραγώγηση του πολίτη, έτσι που να γίνεται όργανο για την επίτευξη
του άδηλου σκοπού της εκάστοτε συλλογικότητας. Τα προγράμματά τους
τα οποία υποτίθεται ότι θα υλοποιούσαν... δεν ήταν και δεν είναι τίποτα
περισσότερο από το ζωτικό τους ψεύδος, προκειμένου να υπηρετήσουν
το σύστημα έτσι που τα συμφέροντα της ολιγαρχίας που εξυπηρετεί, να
μην θίγονται και να διατηρούν στο ακέραιο εκείνο που κατέχουν δηλαδή
την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο... καθώς και να
ιδιοποιούνται τους δημόσιους πόρους... Όλα αυτά αρχίζουν να μην
έχουν καμιά σημασία πλέον αφού οι κοινωνικές συμμετρίες είναι πλήρως
αποδιοργανωμένες-κατεστραμμένες.
Στα χρόνια που έρχονται νέες συμμετρίες θα δημιουργηθούν βασισμένες
όχι σε προγράμματα-προτάσεις συλλογικοτήτων, αλλά στην κατεύθυνση
που συνολικά θα προκύπτει από την δηλωμένη ατομική έκφραση που θα
καθορίζει την φυσιογνωμία της κατεύθυνσης. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί
φυσικό αφού είναι ορατή πλέον η αδυναμία υλοποίησης προγραμμάτων
μέσα σε υπερβολικά ασταθές περιβάλλον, ενώ η υλοποίησή τους απαιτεί
τους λοιπούς παράγοντες σταθερούς (ceteris paribuς) και αυτό δεν
συμβαίνει, αφού η διαρκής μεταβολή, φαίνεται ότι θα αποτελεί πλέον
ενδογενές πρόβλημα του συστήματος για σημαντικά παρατεταμένο
χρονικό διάστημα, έτσι λοιπόν τα προγράμματα υπό την έννοια που
τα νοούσαμε στο παρελθόν δεν μπορούν να υπάρχουν.
Η επιλογή κατεύθυνσης κρίνεται αναγκαία και στο πλαίσιο αυτής
της επιλογής θα γίνεται αποδεκτός οποιοσδήποτε σχεδιασμός είναι
συμβατός με την κατεύθυνση αυτή.
Το πεδίο ορισμού της κατεύθυνσης έχει ήδη οριστεί εκ των πραγμάτων
(de facto) και όπως όλα δείχνουν σχετικά σύντομα θα είναι και δομικά
καθορισμένο δυνάμει δικαίου (de jure).
Tο πεδίο ορισμού της κατεύθυνσης μέσα στον
πολυπολικό κόσμο που γεννιέται έχει δύο μόνο τιμές γενικώς {0,1},
{αληθές , ψευδές}, {φως(φάος) , σκότος(έρεβος)}. Αναφορικά με την
κατεύθυνση, η ασαφής λογική (fuzzy logic)δεν έχει κανένα απολύτως
νόημα, αποτελεί βερμπαλισμό (κενή φρασεολογία) και φυσικά δεν
έχει καμία θέση. Οι κοινωνίες γνωρίζουν πολύ καλά ότι όταν το σκοτάδι
μέσα στο οποίο ζουν έχει πέσει πολύ βαθύ (σιωπηλά κάνουν διεργασίες
ανασύνταξης) γνωρίζουν καλά ότι αυτό δεν σημαίνει ότι ο ήλιος έχει χαθεί,
κάποια στιγμή έρχεται το χάραμα και τις βρίσκει έτοιμες με τις πρώτες
ακτίνες του ήλιου, να μετασχηματίσουν τις σχέσεις τους με την εξουσία και
ταυτόχρονα να δημιουργούν νέες κοινωνικές συμμετρίες, με εργαλεία
εκείνα που από την φύση τους διαθέτουν.
Είναι πρωταρχική ανάγκη οι σχέσεις με το κράτος και την εξουσία να
μετασχηματιστούν σε σχέσεις εμπιστοσύνης, ξεκινώντας με ελάχιστη βάση
το φυσικό δίκαιο και φθάνοντας σε πλήρη αναδόμηση όπως απαιτούν
οι καιροί και ταυτόχρονα δημιουργώντας συνθήκες, που θα είναι δυνατή
η διαχείριση των αναδυομένων συγκρούσεων με εποικοδομητικό τρόπο,
έτσι που να δομείται σταθερή βάση στην κοινωνική συμμετρία και αυτή
η βάση δεν μπορεί παρά να είναι θεμελιωμένη σε "κοινή" επίγνωση της
αλήθειας. Στέλνοντας το ψέμα οριστικά να βυθιστεί στην άβυσσο της λήθης
αυτή η κοινή επίγνωση αλήθειας είναι που θα δημιουργήσει τις νέες
κοινωνικές συμμετρίες που θα εξαφανίσουν από μέσα τους την αθλιότητα
και την χυδαιότητα. Στην βάση μιάς συμπαντικής αισθητικής με αναλογίες
θεμελιωμένες π,Φ,λ(λ=κοινωνική σταθερότητα), σε τέτοιες κοινωνικές
συμμετρίες είναι δυνατήη ύπαρξη φιλότητας, αγάπης, ευδαιμονίας!