Σκίζοντας το εξώφυλλο

   Σκίζοντας το εξώφυλλο

Η ποίηση είναι κραυγή που
κουβαλάει το θάνατο και τη ζωή.
Πετάγεται από το βούρκο
του ονείρου που σάπισε,
από τα ληγμένα συναισθήματα
που πνίγηκαν στο δάκρυ.

Το πάθος πού έχτιζε
τον κόσμο κι έσβησε.
Γεννημένη από πόνο,
κραυγή που η πρώτη
ακτίνα την κάνει
μελωδία ανάστασης.

Το κύκνειο άσμα του εαυτού
που κιότισε πριν φέξει,
χαμόγελο που λυτρώνει,
την ώρα που η σκοτωμένη
κοσμική αρμονία στοιχειώνει
στις σταγόνες της βροχής,
να πνίξει το φονιά της.

Ποτίζει να ανθίσει
ο πυρήνας νέου κόσμου
γυμνός σαν την αλήθεια,
δυνατός σαν την αγάπη.
Είναι η ανάσα της καρδιάς
την ώρα που τρέχει να βρει το δρόμο της.
Να σβήσει η ιαχή της κόλασης.

Είναι ο τρόπος του ποιητή να περιπλανιέται
στο χάος των σκέψεων και των εμπειριών
να αφουγκράζεται τον απόηχό τους καθώς παλεύει
να νοηματοδοτήσει εκείνο που δεν έχει νόημα,
ότι συμβαίνει γύρω του χωρίς νόημα για την φύση του,
μόνο για την θέση του με την αίσθηση ότι
αποδομείται η φύση των πραγμάτων.

Είναι το πρώτο είτε το τελευταίο
πέταγμα των κολασμένων.
Ποίηση το πρώτο σκίρτημα
στην ανάσταση του κλινικά
νεκρού πόθου για την ζωή.