Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

 

     

       

       

            Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ


Την είδε να περπατάει ζωσμένη στις φλόγες
χωρίς να καίγεται.
Σίγουρα δεν το γνωρίζει η ίδια.
Αυτή ήταν η πρώτη φορά!
Ναι αυτή είναι.
Η κυρία απέναντι.
Ώρα επτά και τριάντα πρωινή
καθημερινό ερωτικό τετ-α-τετ
η κουρτίνα ανοίγει
είναι η καλημέρα της!
Κοιτάζει απέναντι.
Η κουρτίνα κλειστή, δεν ξύπνησε ακόμα,
άργησε πολύ σήμερα.
Συνήθως ξυπνάει πρώτος και περιμένει.
Κολλάει το πρόσωπο στο τζάμι κοιτάζοντας, τίποτα, κλειστά.
Δεν αντέχει, βγαίνει στο μπαλκόνι θέλει να τον δει!
Διακριτικά κοιτάζει αν είναι κάτω το αμάξι.
Θεέ μου έφυγε νωρίς δεν τον είδα σήμερα, θλίψη!
Κατεβαίνει για τ’ αμάξι της ,
ανήσυχη και θλιμμένη,
κοιτάζει ερευνητικά, το κλειδί στο χέρι,
σκοτεινιασμένο βλέμμα ,
νιώθει να την καρφώνουν στην πλάτη.
Γυρνάει απότομα κοιτάζει διαγωνίως πίσω
είναι μέσα στο αμάξι,
περίμενε!
Έκρηξη φωτός! τα μάτια της λάμπουν!
Το κορμί της τιναγμένο, όρθιο!
Ολόχρυση Αύρα!
Χαμηλώνει το βλέμμα,
γυρνάει το κεφάλι μπροστά.
Το κλειδί στο χέρι τρέμει,
τη βρίσκει ξεκλειδώνει ,φεύγει!
Στη δουλειά δεν μιλιέται,
οι ώρες περνούν, είναι η ώρα που γυρίζει στο σπίτι,
ψάχνει για το αμάξι του και για πάρκινγκ κοντά του.
Τύχη! (το σύμπαν συνωμοτεί).
Ακριβώς πίσω του κενός χώρος.
Παρκάρει, οι προφυλακτήρες αγγίζουν μία ένωση της ύλης,
που ακουμπάει και νιώθει η ψυχή!
Την ένιωσε, ένιωσε τον ερχομό της!
Πετάγεται στο μπαλκόνι, κοιτάζει κάτω
τον νιώθει, σηκώνει το βλέμμα,
είναι το μεσημεριανό αγκάλιασμα.
Περιμένει η οικογένεια.
Έφυγε ανέβηκε στον τρίτο.
Οι ώρες περνούν, σούρουπο, ανάβει το φως.
Η κουρτίνα ανοίγει
είναι η καλησπέρα, εδώ είμαι.
Τα προγραμματισμένα της καθημερινότητας

κάνουν τον χρόνο να τρέξει.
Κλείνει το φως στην κουζίνα.
Δίπλα στην κρεβατοκάμαρα.
Στην άκρη της κουρτίνας φαίνεται αναμμένο
αχνό βαθύ κόκκινο φως.
Μεγαλώνει λίγο ακόμα το άνοιγμα στην κουρτίνα.
Όχι δεν είναι πρόκληση!
Είναι η υπόσχεση στον εαυτό της.
Είναι η ώρα των υποχρεώσεων!
Η ώρα της ακριβοπληρωμένης συνέπειας!
Ο ίδιος καθισμένος στο μπαλκόνι,
στο ασημένιο φως του Αυγουστιάτικου φεγγαριού,
σκέφτεται τους δεκατέσσερις μήνες
που τρέχει αυτή η ρουτίνα,
την περίμενε να τελειώσει.
Τελείωσε, βγήκε!
Σβησμένο το φως πίσω της, βγαίνει στο μπαλκόνι.
Ανοίγει τα χέρια διάπλατα.
Δυνατή βαριά ανάσα – εκπνοή ακούγεται στη νυχτερινή ησυχία.
Τα κλείνει δυνατά.
Φυλακίζοντας μέσα τους εκείνον που αγαπά!
Έμεινε έτσι όρθια πολύ ώρα, 

με τα χέρια ακουμπισμένα στα κάγκελα.
Τα βλέμματα συναντήθηκαν στη μέση του δρόμου
στον αέρα ψηλά από το έδαφος!
Δήλωσαν πίστη σε μια άγνωστη υπόσχεση!
Ένιωσαν ότι το ταξίδι τελείωνε,
οι διακοπές στον πλανήτη Δήμητρα
φτάνουν στο τέλος .
Μήνες τώρα καθαρίζει,
ο δρόμος για την ένωση, με την δίδυμη φλόγα,
Πού θα τούς στείλει ψηλά,
θα τους ανεβάσει στην Ουρανούπολη!

Μέσα από  την  επικοινωνία  της   σιωπής,
είναι καθαρός και ολοκληρωμένος πλέον ο δρόμος.
Δεν μπορεί να τον κλείσει κανείς !