ΟΙ ΧΤΥΠΟΙ

           ΟΙ ΧΤΥΠΟΙ


Αναφιλητό πνιγμένο,
στις βροντές π’ αστράφτουν
στα γαλαζοπράσινα μάτια της. 

Καύχημα της Αφροδίτης,

άπειρον κάλλος!
Και η πίκρα ακόμα πιο άπειρη!
Το δάκρυ της Αδελφοποιημένο
με τις σταγόνες της βροχής,
το τραγούδι της κουκουβάγιας
της έδωσε τα φώτα.
Βρήκε αγκαλιά να ζεσταθεί
κρεβάτι να ξαποστάσει,
μαντήλι να σκουπιστεί.
Ματωμένο τραγούδι
τα λόγια της στα αυτιά μου,
απελπισμένο εμβατήριο
οι χτύποι της καρδιάς της
στο στήθος μου.
Σφίξε με,
θέλω να με κοιτάς στα μάτια
την ώρα που θα μου μπήγεις
το μαχαίρι στην πλάτη,
να λυτρωθείς!
πάντα το ήξερα.
Είναι η κληρονομιά που κουβαλάς
από την κόλαση!