ΕΤΣΙ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ

    

                 ΕΤΣΙ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ



Ήταν από εκείνους τους αγοραίους τύπους, ξέρεις,

αυτούς που τους αρέσει να υπάρχουν διαρκώς μέσα

 στην αγορά, η αγορά για αυτούς είναι ο βιότοπός τους.
Από μικρός χανόταν ώρες ολόκληρες
μέσα στα μαγαζιά, στα καφενεία, στις ταβέρνες, στα εργαστήρια,
σε κάθε είδους μαγαζί, ότι υπήρχε.
Μεγαλώνοντας όλο και διευρυνόταν η αγορά,
τον έβρισκες μέσα σε βιβλιοθήκες, σε κομματικά γραφεία,
σε εκκλησίες, σε τζαμιά, σε κάθε είδους χώρο λατρείας, τον έβρισκες
ακόμα και στο καρνάγιο να μιλά με ναυτικούς και τεχνίτες.

Παντού ο κόσμος ήταν καθορισμένος, κάθε μέρος είχε τον κόσμο του.
Υπήρχε και ένα μαγαζί που τους έβρισκες όλους, το ήθελαν και το
λάτρευαν όλοι. Το έβρισκες με πολλά ονόματα θα αποφύγω να τα
πω όλα, θα πω τα πλέον ανώδυνα, θέλεις να το πω στριπτιτζάδικο,
θέλεις να το πω bar για παραλιακά πάρτυ σε κάποιες παραλίες της
Αττικής, ή σε κάποιο νησάκι .. Θέλεις να το πω η χαρά του
παιδιού... Πες το όπως θέλεις εσύ.
Όλα αυτά βέβαια ήταν τμήματα ενός μεγαλύτερου μαγαζιού που το
κατέχει κάποια ελίτ και έχει το όνομα Δήμητρα, το κατοικεί και το
διευθύνει τη βοηθεία τεχνητής νοημοσύνης, αφού
ο καλύτερος της ελίτ δεν σκέφτεται περισσότερο αληθινά από
ένα ραδίκι (το αδικώ το καημένο το ραδίκι αλλά τι να κάνω). Πολλοί
ψεκασμένοι λένε, εμπορεύεται τα πάντα χωρίς καμιά εξαίρεση
και έχει πελάτες από ολόκληρο τον γαλαξία.
Όλα αυτά προσπάθησε να τα δει με κάθε λογική από επικούρειους
από πυθαγόρειους, από λογικές μεγάλων δασκάλων, λογικές παράξενων
δασκάλων αμφιβόλου ... και κάτω από κάθε είδους πρίσμα ανάλυσης,
πάντα κατέληγε στο ίδιο, το κάθε τι δεν εξυπηρετούσε
τίποτα περισσότερο από το ιερατείο του κάθε μαγαζιού κι όλα μαζί
το ιερατείο της κεντρικής διοίκησης. Ολόκληρο το σύμπλεγμα αυτό
το ονομάζουν πολιτισμό. (Με εκατομμύρια νεκρούς από δίψα και
πείνα, βασανιστήρια, πόλεμοι και κάθε είδους βιασμοί).
Το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας σε μιά καθημερινή μάχη
γεμάτη αρρώστια πόνο δυστυχία, που ζητούσε λύτρωση.
Το είχε ζήσει πολλές φορές η λύτρωση δεν έρχεται ποτέ
φθηνά ή τζάμπα, χρειάζεται όραμα, αγώνα, αίμα.
Τώρα πια στην κοινωνία δεν υπάρχει όραμα ικανό το θρυμμάτισε
το κυνήγι του χρήματος της ηδονής και του φαίνεσθαι.

Τώρα το κάθε τι ανάμνηση, πότε σαν καταφύγιο πότε σαν τιμωρία. 

Ένας σκοτεινός πολιτισμός που σου δείχνει την άριστη μορφή του στον
μακρινό ορίζοντα, που όσο τρέχεις να τον φτάσεις όλο και περισσότερο
απομακρύνεται, δεν τα βλέπω μαύρα! Βλέπω την λάμψη του
μαύρου, (να ξέρεις το μαύρο την ώρα που πεθαίνει έχει υπέροχη
λάμψη παίρνει την λάμψη της ζωής).
Και το περιβάλλον γίνεται εορταστικό.
Ένας πολιτισμός που δεν έβρισκε κανένα νόημα σε αυτόν, αυτός
ήταν ο λόγος που αποφάσισε να φτιάξει τον δικό του πολιτισμό.
Ξεκίνησε δημιουργώντας πρώτα την υποδομή, δημιούργησε την
"θρησκεία της εμπειρίας" χωρίς υποσχετική κάποιας ζωής και
κάποιου μυθικού μετά.
Τα πάντα είναι συμπυκνωμένα στο τώρα,
τίποτα δεν απελευθερώνεται για να γίνει αύριο εάν δεν το ζεις και
δεν απολαμβάνεις στο τώρα σε όλες του τις διαστάσεις.
Άρχισε να ζει στον πολιτισμό που έφτιαχνε η "θρησκεία" του,
άκουγε ένα μουσικό κομμάτι και το απολάμβανε νότα νότα,
αγκάλιαζε και απολάμβανε το κάθε κύτταρο στην αγκαλιά του,
δούλευε και αισθανόταν την δημιουργία του! Όλα σε ένα τώρα πού
το ζούσε, το απολάμβανε και ενεργοποιούσε - απελευθέρωνε
την δυναμική του αύριο. Ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβε την
έννοια της συνέχειας, γιατί ζούσε την αγάπη και καταλάβαινε ότι
αυτή τον πήγαινε στο μετά. Μέσα από το "από την μιά στιγμή στην
άλλη", σε οδηγεί στο άπειρο χωρίς ανάγκη έγκρισης από κάποιο
ιερατείο, δεν έβλεπε πλέον ορίζοντες που όσο προχωράς
απομακρύνονται, ένιωθε την ολότητα. Δεν μιλούσε ποτέ για τον
εαυτό του, για την ζωή του και τον πολιτισμό του γνώριζε πολύ
καλά ότι ο ισχυρότερος μηχανισμός μάθησης είναι η μίμηση.
Έτσι όποιος θέλει μαθαίνει.
Τώρα πια ήταν από αυτούς που ήξεραν.
Αν θέλεις το μέλλον, δώσε στο τώρα την ποιότητα και την αξία
που του πρέπει, ζήσε το και το μέλλον θα αναδυθεί.