ΓΥΝΑΙΚΑ

       

       

     

   

                              ΓΥΝΑΙΚΑ

Πέρασε τα καλύτερά της χρόνια σε ένα σύστημα-κοινωνία με μιά
διαρκή αίσθηση εμπορευματοποιημένης υπόστασης μέσα σε ένα
αδυσώπητο εμπορικό αξιακό σύστημα. (Τα πάντα πωλούνται
και αγοράζονται στην τιμή που το αφεντικό καθορίζει...)
μεγαλωμένη σε κοινωνίες που η γυναικεία συστολή
είναι “νόμος”, συχνότατα είναι αναγκασμένη να έχει ως
ύψιστο όπλο της για την επιβίωσή της την παραβίαση ορίων,
κάτι που την ακρωτηριάζει ψυχοσωματικά και την ισοπεδώνει.
Με μιά εκτεταμένη νοητική απάτη την μετέτρεψαν σε γυναίκα
ελευθέρας βοσκής που την έμαθε να αποτιμά τα πάντα
σε οργασμούς. Μα ο χρόνος είναι ανίκητος, σιωπηλά σε
αγκαλιάζει, σε παίρνει μαζί του σου δείχνει τα πάντα και σε
αναγκάζει να τα συνειδητοποιήσεις. Τίποτα και κανείς δεν μπόρεσε
να την κάνει να διατηρήσει την αίσθηση της ασφάλειας . Είναι η ώρα
που ο χρόνος τιμωρεί, δεν τον σεβάστηκες-αξιοποίησες και
ο πόνος αρχίζει, η ανάμνηση ξυπνά και γίνεται καταφύγιο ζητώντας
έστω και έτσι να ξανά νιώσει την ασφάλεια της μητρικής αγκαλιάς
και της ατέρμονης αγάπης που έχασε όταν η τύχη αποφάσισε
να την αφήσει αίολη, αποτέλεσμα των συστημικών δομών.
Τώρα το μόνο που μπορούσε να νιώθει ήταν διαρκής υπαρξιακή αγωνία
και η αξιοπρεπής εξαθλίωσή της... Ίσως ήταν αναγκαίο να συμβούν αυτά
και γνώριζε πολύ καλά ότι καμιά δημιουργία δεν μπορεί να σταθεί,
να ευδοκιμήσει αν βάση της δεν είναι η ασφάλεια, η αγάπη, ο σκοπός,
αυτό την κατέτρεχε από τότε που τα έχασε και έμεινε αίολη σε μία
ανδροκρατούμενη και υποκριτικά θεσμοθετημένη κοινωνία,
με πλούσια μεροληψία στο εμπορικό αξιακό της σύστημα.
Τουλάχιστον τώρα γνώριζε και ένιωθε να έχει προσανατολισμό.
Καμιά αποδοχή, καμιά ανοχή στον πολιτισμό υποκρισίας και πόνου.
Αποκαμωμένη τώρα από τις αλλεπάλληλες προσπάθειες να ανακτήσει
την πίστη των εφηβικών της χρόνων να βρει τη δύναμη να σταθεί
στα πόδια της. Ναι με αυτή τη βάση, από αυτήν την αφετηρία,
μπορούσε πλέον να ακολουθήσει τον δρόμο που της δείχνει
ο προσανατολισμός της, να έχει πάλι την αίσθηση της ασφάλειας
που θα της επιτρέψει να διασχίσει ολόκληρη την διαδρομή που
θα την κάνει ικανή να μπορεί να διακρίνει, να ζει την αγάπη που
θα την οδηγήσει στην αρτιότητα την καθολικότητα και την πληρότητα.
Το είχε μάθει πολύ καλά η καταπίεση και η κεντρική διαχείριση
των ενστίκτων δεν οδηγούν σε πολιτισμό, οδηγούν σε απώλεια του
εαυτού και τερατογέννεση, (χωρίς ταυτότητα και σκοπό μετατρέπεσαι
σε οντότητα μιας χρήσης και υπαρξιακό μηδενικό). Το είχε βιώσει
πολύ καλά αυτό, είχε βγάλει τα συμπεράσματά της! Είχε αρχίσει να
βλέπει το φως που έρχεται πολύ πιο ψηλά και  από τον ήλιο.
Τώρα γνώριζε, πολιτισμός είναι να μπορείς να απελευθερώσεις
το ένστικτο στο δρόμο της ελεύθερης φωτεινής δημιουργίας.
Έχει πλήρη συνείδηση πόσο δύσκολη υπόθεση είναι αυτή..
Γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι η ώρα της.

ΣΧΕΤΙΚΑ

Δημήτρης Λιαντίνης: Έρωτας και Θάνατος
             https://www.youtube.com/watch?v=H03XnylhTt4

         Marcuse herbert     Έρως Και Πολιτισμός                                                                                                                       chrome-extension://efaidnbmnnnibpcajpcglclefindmkaj/https://monoskop.org/images/2/2f/Marcuse_Herbert_%CE%88%CF%81%CF%89%CF%82_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82.pdf

                       Η ανιληψη του Sigmund Feud γιατην σχεση του ατομου με τον πολιτισμό
https://kaneis.wordpress.com/2016/06/01/%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CE%BB%CE%B7%CF%88%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-sigmund-freud-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%87%CE%AD%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%84%CF%8C%CE%BC/