ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ

                

  

                             ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ


Κάποιοι υποδύονται ότι είναι χαμηλών τόνων, ότι το εγώ τους
είναι ελαχιστοποιημένο έως ανύπαρκτο. Και συμπεριφέρονται
ως μετριόφρονες αποκρύπτοντας την υποτιθέμενη ύψιστη
κοινωνικοπολιτική τους σημαντικότητα.
Αλαζονεία, ματαιοδοξία, κενοδοξία και υποκρισία.
Δεν πρόκειται περί κρίσεως, περί απλής διαπίστωσης πρόκειται.
Με ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις. Απεχθάνομαι τις εξουσίες που
ετοιμάζουν το αναπόφευκτο και τους ανθρώπους τους, που
φροντίζουν για την αποδοχή του. Το ίδιο απεχθάνομαι και
τους λαούς, τις κοινωνίες, που συναινούν με την σιωπή τους.
Σε μιά εποχή που επιβάλλει να ζούμε και να είναι όλα στο φως.
Είναι ανώφελο να αναμένεις "συμμετοχή-συνεισφορά"
από όλους αυτούς στην δημιουργία μιάς κοινωνίας που
οι πολίτες θα συνυπάρχουν, στη βάση όχι του έχω,
αλλά του είναι, με ένα δυναμικό εσωτερικό γίγνεσθαι τη βοηθεία νέου
αξιακού συστήματος βασισμένου στους φυσικούς και συμπαντικούς
νόμους, που θα οδηγούν σε αντίστοιχα δομημένες κοινωνίες.
Ο περισσότερος κόσμος βαθιά βυθισμένος σε κοινωνικό περιβάλλον
του έχω, κάνει τα πάντα, προκειμένου να έχει. Εγκλωβισμένος
στο τίποτα χαμένος στο δρόμο του πουθενά!
Σε έναν πλανήτη που έχουν μετατρέψει την αλήθεια σε πλειοψηφική
υπόθεση, των (επίκτητα ) ανόητων και ηλιθίων αφού τους εκπαίδευσαν
και το αποδέχθηκαν συνειδητά να βολεύονται κάτω από αυτά, απλά
για να κερδίσουν και να αρκούνται ακόμα και στα ελάχιστα.
"Δικαίωμα" το παράσιτο εκχυδαϊσμένη αλλοτροπική διεκδικητική
μορφή του εγώ, που κάποιος άλλος του έχει καθορίσει την έκταση-μέγεθος
και την ποιότητά του, φυτρώνει και κατατρώει τις ρίζες και την σάρκα
της ελευθερίας που είναι συλλογική υπόθεση, μετουσιώνοντάς την,
σε ατομική υπόθεση.
Ατομική ελευθερία, πλάνη και άκρως ασταθής κατάσταση σε επίπεδο
ψευδαίσθησης πού εκφυλίζεται και διολισθαίνει στην αγκαλιά του
δικαιωματισμού, αποσυνθέτοντας την τυχούσα υπαρκτή κοινωνική
ελευθερία (σε μιά κοινωνία που διευρύνεται ή συρρικνώνεται κατά
περίπτωση και κατά βούληση της εξουσίας), δημιουργώντας άριστο και
φιλόξενο περιβάλλον για μακρόχρονη ίσως μόνιμη εγκατάσταση
εκλόγιμης ή όχι, μοναρχίας... Θα ήταν χρήσιμο πολύ να γνωρίζει κάποιος
ότι (σε αξιακά τουλάχιστον θέματα) δεν έχουν όλοι οι πολίτες την ίδια
μυρωδιά*1 (όπως ποιητική αδεία έχει γραφεί...).
Δεν ήρθες είδες και απήλθες.
Ήρθες, λεηλάτησες, βίασες, σκότωσες, αφάνισες, εδραίωσες την δική σου
ευημερία πάνω στην δυστυχία άλλων λαών
και τώρα μας λες να αλλάξουμε την ιστορία, να την κάνουμε
να αποτελεί υπόστρωμα φιλίας και ειρήνης
(χωρίς να αποκαταστήσεις απολύτως τίποτα)!
Αυτή δεν είναι "συνταγή" ειρήνης
είναι συνταγή εξέγερσης, αίματος, θανάτου, για κάθε λαό όταν
θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου για αυτόν (δοθείσης ευκαιρίας).
Ο ισχυρός προχωρά όσο του επιτρέπει η δύναμή του
και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του*2.
Τους πολέμους δεν τους κάνουν οι λαοί, τους κάνουν οι ελίτ
χρησιμοποιώντας τις κατά τόπους χειραγωγημένες εξουσίες
στο όνομα των λαών, προκειμένου να αναπροσαρμόσουν και
να κατοχυρώσουν την κυριαρχία τους οικονομικοπολιτικά σύμφωνα με
τα νέα δεδομένα των καιρών... Μα αυτή την φορά το θέμα είναι
περισσότερο σύνθετο, διαφορετικό κάτι πιο μεγάλο επιπρόσθετα
και κυρίαρχα. Πρόκειται κυρίαρχα για το πέρασμα!
Οι προσωπικοί κανόνες και δράσεις σου , αναφορικά με την σχέση σου
με πρόσωπα, πράγματα αλλά και το ανώτερο, καθορίζει την ηθική σου,
που διαμορφώνει την υγεία σου και σου δίνει η όχι,
την δυνατότητα συμμετοχής σου στο πέρασμα.

ΣΧΕΤΙΚΑ
1, Bertolt Brecht: ...Φέρομαι φιλικά στους ανθρώπους φορώ καθώς το συνηθίζουν
ένα σκληρό καπέλο, λέω, είναι ζώα που μυρίζουν τελείως ιδιόμορφα και λέω
πάλι, δε βαριέσαι έχω κι εγώ την ίδια μυρουδιά....
2, Θουκυδίδης [5.89.1]«…Δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν »