Η ΤΟΜΗ

   
    

                                 Η ΤΟΜΗ   

Οι τέχνες είναι ένα από τα πιο σοβαρά στοιχεία που συνθέτουν
και ταυτόχρονα απεικονίζουν τον πολιτισμό, θα μπορούσε
να πει κανείς ότι είναι το αποτύπωμά του και δείκτες για πολλά
πράγματα του αύριο, φυσικά για όποιον μπορεί να τις αναλύσει
και να δει μέσα από αυτές. Σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας
σκέφτεται - αναλύει, οραματίζεται-απεικονίζει και εκφράζεται.
Όλο αυτό προέρχεται από μία δομή συναισθηματική αλλά
και μια γνωστική ταυτόχρονα. Σαν μηχανισμοί αυτές οι δομές
είναι αποτέλεσμα μιας ιστορικής διαδικασίας και προϊόν
ιστορικής συνέχειας. Βρισκόμαστε σε ένα χρονικό σημείο
που έχει αρχίσει ήδη και ολοκληρώνεται μία βαθιά τομή
στην ιστορική συνέχεια. Κάθε συναίσθημα στη βάση του
αποδιοργανώνεται και κάθε τρόπος σκέψης -γνωστική διαδικασία-
διαλύεται και γίνεται ολοκληρωτικά αναποτελεσματική.
Ό,τι είναι ήδη γραμμένο ή απεικονίζεται με κάποιο τρόπο κάπου,
δεν μπορεί να έχει καμιά αντιστοίχιση σε καταστάσεις του παρόντος.
Έχει καταστεί βερμπαλισμός. Έτσι λοιπόν τα πάντα μηδενίζονται.
Ένα νέο γίγνεσθαι εκ του μηδενός θα δώσει νέες κοινωνίες
με άγνωστα για τους λαούς συστήματα αναφοράς που θα μπορούσαν
να τον βοηθήσουν να προσδιοριστεί σε νέες συντεταγμένες.
Τα μικρά παιδιά χάνουν την ταυτότητά τους, οι γονείς χωρίς
αρμοδιότητα και οι καθ' ύλην αρμόδιοι, στην πράξη
δηλώνουν αποχή, με εξαίρεση τα μακριά χέρια του συστήματος
που προσπαθούν να υφαρπάξουν οποιοδήποτε μέλλον μπορεί
να υπάρξει και να το χειριστούν προς όφελός τους .
Ο κοινωνικός ιστός ολοκληρωτικά διαλυμένος - αποδιοργανωμένος
με δομή που δεν έχει αύριο, δεν μπορεί να οδηγήσει στο αύριο.
Ανεξάρτητα από τις νομικές μπούρδες που κάθε μέρα μας προκύπτουν.
Παρότι όλοι γνωρίζουμε ότι ο χειρότερος νόμος είναι προτιμότερος
από την έλλειψη νόμου, πρακτικά άπαντες είναι πεπεισμένοι και
συνειδησιακά έτοιμοι να κάνουν οτιδήποτε, από τα χειρότερα μέχρι
τα λιγότερο χειρότερα και να αισθάνονται νομιμοποιημένοι από
την συμπεριφορά των ηγετών. Έχουμε μπει σε μία εποχή που
απατεώνες, φονιάδες, ό,τι ώρα επιθυμούν σκοτώνουν όσους
θέλουν, προκειμένου να πετύχουν τα σχέδιά τους, συλλαμβάνουν
όποιους θέλουν και πατούν στο λαιμό μέχρι θανάτου ολόκληρα
κοινωνικά στρώματα. Καλύτερα να μην επεκταθώ και
κατονομάσω περισσότερα γιατί η υγιής αντίδραση για έναν
φυσιολογικό άνθρωπο είναι ο εμετός... Έχουμε μπει λοιπόν
σε μία εποχή που οι πολίτες δεν γνωρίζουν την διάρκειά της,

εποχή πλήρους ασυδοσίας και αναρχίας (όχι με την έννοια
λαών με υψηλή συνείδηση που δεν χρειάζονται αρχή) πρόκειται
για γενικευμένη τραγωδία πλέον. Όσο ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ
ο Τραμπ ,άλλα πράγματα υποτίθεται ότι θα ακολουθούσαν στο μέλλον.
Με την πτώση του στις προεδρικές εκλογές του είκοσι τα πράγματα
άλλαξαν κατεύθυνση και δεν είναι εύκολο να πει κανείς εάν πρόκειται
για ένα εξελισσόμενο σενάριο ή ανατροπή που δεν είχε υπολογίσει
τουλάχιστον η μία πλευρά. Τώρα εκείνο που αντιλαμβάνονται όλοι
χωρίς κανείς να μπορεί να το τεκμηριώσει απόλυτα είναι ότι πρόκειται
για ένα κοινό κομμάτι του σχεδίου το δύο πλευρών για παράδειγμα
μείωση του πληθυσμού και ψηφιοποίηση των πάντων, που σημαίνει
ολοκληρωτικός έλεγχος. Στο σύνολο των πολιτών είναι κοινή πεποίθηση
ότι είναι ένα σενάριο που εξελίσσεται κοινή συναινέσει (υποτίθεται, για
εσένα χωρίς εσένα) και αφού υλοποιηθεί το κομμάτι που εξυπηρετεί
και τις δύο παρατάξεις, ακολούθως όπως λέει ο λαός θα τα βρούνε...
Πλησιάζοντας χρονικά στις νέες προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ
μοιάζει ο Τραμπ να είναι ο μόνος κατάλληλος πρόεδρος,
με δοκιμασμένη δυνατότητα να παίξει ρόλο ηνίοχου.
Όποια κι αν είναι η εξέλιξη, ο δρόμος που έχει μπει η ανθρωπότητα
δεν έχει πλέον γυρισμό γιατί ξεφεύγουμε από την αιτιοκρατία.
-Η αιτιοκρατία απαιτεί λογικούς κανόνες είναι "σύστημα" λογικής
και εμείς δεν έχουμε καμιά σχέση με την λογική εδώ και πολύ καιρό,
έχουμε προσχωρήσει σε χαοτικές καταστάσεις που ακούνε σε κβαντικούς
νόμους-. "μεταξύ μας, η στάση μας δεν αξίζει τίποτα καλύτερο".
Παρ' όλα αυτά ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύονται οι ρόλοι πείθει
ότι πρόκειται για κινηματογραφικό έργο που προβάλλεται στον
τρισδιάστατο χώρο, καθότι ο πόλεμος έχει τελεστεί
επί "χάρτου" κοινή συναινέσει, προς αποφυγήν πυρηνικής καταστροφής.

Σ' αυτό το έργο που ξετυλίγεται μπροστά μας σε όχι μεγάλο χρονικό
διάστημα θα δούμε το τέλος του, ένα τέλος που δεν θα μπορούσε
η ανθρωπότητα να αποδεχτεί με άλλον τρόπο, ανέτοιμη -μέσα σε ένα
έντονα διαφοροποιημένο κοσμικό περιβάλλον που απαιτεί πιεστικά
άμεσες αλλαγές στον πλανήτη-, ο τρόπος αυτός της ολοκληρωτικής
διάλυσης των οικονομικό-πολιτικών, γεωπολιτικών και κοινωνικών δομών
εκρίθη ότι παρουσίαζε τις μικρότερες απώλειες.
Σεβόμενος την βασική αρχή μου "ενδέχεται άλλως έχειν".
Συχνά έρχεται στο μυαλό μου ένα απόσπασμα από το βιβλίο "κόμποι"
του Ronald laing... ''Παίζουν ένα παιγνίδι. Παίζουν ότι δεν παίζουν
ένα παιγνίδι. Εάν τους δείξω ότι καταλαβαίνω ότι παίζουν, θα παραβώ
τους κανόνες και θα έχω συνέπειες. Πρέπει να παίξω το παιγνίδι τους,
Να παίξω ότι δεν καταλαβαίνω ότι καταλαβαίνω το παιγνίδι''.
Στο σύνολό τους οι πολίτες είναι αδρανοποιημένοι
μη έχοντες την δυνατότητα αποτελεσματικής συμμετοχής
στη νέα "κοσμογονία" που συντελείται.