Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

                 
  



                         Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ


Ο άνθρωπος είναι διττός αφού σύγκειται από δύο ουσίες, η μία
υποπίπτει στις αισθήσεις και η άλλη όχι αισθητή αλλά πνευματική-ψυχική.
Με την πνευματική-ψυχική επικοινωνεί με το μη αισθητό,

επουράνιες δυνάμεις. Ενώ μέσω της αισθητής αλληλεπιδρά

με τα γήινα πράγματα. Η ψυχή εκφράζεται μέσα από το σώμα. Πρέπει

λοιπόν να τιμά το ανώτερο και να αποδίδει ευχαριστίες με το σώμα 

και την ψυχή, αφού και μετά δύο βιώνει την ομορφιά του κόσμου.

Ήταν από τους ανθρώπους που το σύστημα δεν μπορούσε

να ταξινομήσει, δεν ήταν αριστερός ή δεξιός ούτε κεντρώος

δεν ήταν αναρχικός η φασίστας, αναρχοσυνδικαλιστής ή σοσιαλιστής,
ούτε μηδενιστής ή υπαρξιστής. Είχε φτιάξει ένα δικό του κόσμο

κυλιόμενης δομής μη προβλέψιμο. Μεγάλωσε με αγάπη και μίσος για

την ανθρώπινη φτώχεια, μα και απέραντη λατρεία για την ανθρώπινη ψυχή,

σ' αυτήν επικεντρώθηκε γιατί γνώριζε ότι δεν υπάρχει θάνατος 

παρά μόνο αλλοτροπία και πολυμορφισμός που κάνει εκδηλώσιμη

την κοσμική ιστορία όταν συμβαίνει. 

Του  είχε  γίνει  συνείδηση ότι την αγάπη δεν θα την έβρισκε  αν

μόνος του δεν δημιουργούσε τον δρόμο που οδηγεί σε  αυτήν, αφού

η  αγάπη σε  αυτές  τις  συχνότητες  δεν  είναι πρόκληση  του

άλλου, αλλά έκφραση και ανάγκη δική του για να δημιουργήσει

φιλότητα και  να  ζει  μέσα  σε  αυτήν!

Η μελέτη της φύσης μέσα από την φυσική και η κατανόηση των όσων

έμαθε, σκότωσαν τους δαίμονές του. Και ο κόσμος του αναδύθηκε.
Η φυσική για αυτόν είχε γίνει ο έγκυρος ψυχοθεραπευτής του,
δεν είχε φοβίες δεν είχε ανασφάλειες δεν ήταν χειραγωγήσιμος
δεν υπήρχε σε καμία βάση δεδομένων. Για αυτό ήταν ελεύθερος.
Είχε χαρακτηριστεί αταξινόμητος. Για αυτό χαρακτηρίστηκε επικίνδυνος

για το σύστημα, είχε εντοπίσει το τρωτό σημείο της τεχνητής

νοημοσύνης (Α.Ι.). Μπορεί να την "κάψει" ανά πάσα στιγμή οριστικά,
μ' εκείνο πού πριν ακόμα το διαπιστώσει θα είναι ήδη εκεί!
Κάτι σαν την αποσύνθεση κενού ,"τον πιο ισχυρό κοσμικό εφιάλτη".

Ένιωθε να  βρίσκεται   στον  δρόμο  που χρόνια  έψαχνε, τώρα

μπορούσε να   υποστηρίξει  τις  δράσεις  του. Ήταν σίγουρος ότι

σωστές  δράσεις  είναι  εκείνες που  διώχνουν  τον πόνο.

Δεν έμενε σε αυτήν τη μορφή ύπαρξης "για να ".

Έμενε προκειμένου να καταστρέψει την κοιλάδα του πόνου 

που μετακύλιε τον πόνο από γενιά σε γενιά χιλιάδες χρόνια.

-ήθελε να συντελέσει στην αλλαγή του ρου της ιστορίας-.  
"ερχόμαστε από μιά σκοτεινή άβυσσο,
καταλήγουμε σε μιά σκοτεινή άβυσσο,
το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή,
ευθύς ως γεννηθούμε αρχίζει κι η επιστροφή,
ταυτόχρονα το ξεκίνημα και ο γυρισμός..." *

* Νίκος Καζαντζάκης , Ασκητική