ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

   

                        

                              ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Η πίστη δεν αποτελεί γνώση αλλά κατάσταση,
(αποδοχή άνευ όρων). Κάποιες φορές μπορεί να συμβεί κάτι
που πιστεύεις να αντιστοιχίζεται σε μιά πραγματικότητα
μα δεν αναπαράγεται.
Η μόνη αποδεκτή και “υγιής” ελπίδα είναι εκείνη που
προσδοκά ένα οποιοδήποτε από τα πιθανοθεωρητικά
αποτελέσματα κάποιας δράσης. Κάθε άλλη κατάσταση έξω
από αυτά αποτελεί προσδοκία ενός θαύματος και δεν μπορεί
να έχει συμμετοχή σε καμία γνωστική διαδικασία.
Η ελπίδα μειώνει-σκοτώνει την δυνατότητα αντίληψης
όταν δεν υπάρχει καμία αιτιώδης σχέση
ανάμεσα στο προσδοκώμενο και το πραγματικό,
στο δεδομένο χρόνο – χώρο.
Μα είναι πολύ διαφορετικό το να προσδοκάς σε ένα θαύμα.
Το κομπλεξαρισμένο υποσυνείδητο του ατόμου
ευρισκόμενο σε αιτιώδη σχέση και συνάφεια
με την ανασφάλεια, συχνά αναγκάζει το υποκείμενο να αναζητήσει
ασφάλεια και λύσεις στο μεταφυσικό, στο υπερπέραν,
στην φαντασία (καταφύγιο των "απελπισμένων").
Όλα αυτά ακόμα και όταν έχουν βάση είναι αδύνατον να έχουν
συμμετοχή (όσο δεν είναι κοινώς αποδεκτά και αποδεδειγμένα)
σε κάποια γνωστική διαδικασία ή να αποτελέσουν τακτικό κομμάτι
ή ακόμα και στρατηγικό σκοπό ενός σχεδίου.
Συχνά το υποκείμενο οδηγείται (αφού θεωρεί ότι κατέχει μία ιδιαίτερη
γνώση αναφορικά με γεγονότα που αυτός επαρκώς γνωρίζει
την προέλευσή τους, τον σχεδιασμό τους, την διαχείρισή τους,
την πολιτικοκοινωνική τους σημαντικότητα και σκοπιμότητα).
Έτσι εκφράζονται μεγιστοποιημένα
με την αλαζονεία της σιωπής ή την αλαζονικά
ανεξέλεγκτη-ακατάσχετη έκφραση,
δίνοντας στον ίδιο την ψευδαίσθηση
ότι κάθονται σε βασιλικό θρόνο!
Μπορείς να αυτοαποκαλείσαι όπως εσύ επιθυμείς,
“φωτεινός” , “σκοτεινός” και οτιδήποτε άλλο θέλεις,
να ξέρεις ότι αυτό είναι καθαρά προσωπική σου υπόθεση
και θα παραμένει έτσι μέχρι να υπάρξει
δράση τέτοια ώστε, να σε μετατρέψει σε παράγοντα
που αναγκαστικά πλέον θα συμπεριληφθεί σε γνωστικές διαδικασίες
ή τακτικούς και στρατηγικούς σχεδιασμούς.
Τα θαύματα και όλα τα συναφή(αναπόδεικτοι παράγοντες χ),
αποτελούν πεποιθήσεις οι οποίες δεν μπορούν να μελετηθούν
ούτε στο πλαίσιο της θεωρίας των ασαφών συνόλων.
Ακόμα και αν ζήσεις μία τέτοια κατάσταση αυτή θα παραμένει
στα πλαίσια μιάς γκρίζας πραγματικότητας, μέχρι νεωτέρας…
Αν θέλεις να πορεύεσαι προς τα εκεί που έχεις ορίσει ως σκοπό και
να ξέρεις που πηγαίνεις, ίσως θα πρέπει να τα λάβεις υπόψιν σου αυτά.
Και φυσικά κοινωνίες αναδιατάσσονται, ανασυγκροτούνται,
διαφοροποιούνται και αναγεννώνται σε τοπικό, πλανητικό,
ακόμα και σε γαλαξιακό επίπεδο και φυσικά όταν είναι έτοιμες
αναβαθμίζονται. Όμως είναι πολύ σημαντικός ο τρόπος που θα
γίνουν όλα αυτά, ο χρόνος που θα συμβούν ο πόνος που θα κλείνει
μέσα του ή όχι το όλο εγχείρημα, αυτά καθορίζουν την προοπτική
αποδοχής του, την ποιότητά του, αλλά και συνολικά
η πορεία της αλλαγής-μετασχηματισμού.
Πριν αρχίσει ξεκινήσει ένας πόλεμος μπορείς να έχεις όσες
ενστάσεις θέλεις και να αμφισβητείς την έναρξη του και ό,τι
άλλο νομίζεις, μα όμως και ειδικά αν είσαι έλληνας, όταν
ξεκινήσει ο πόλεμος τέλος, δεν υπάρχουν πλέον αυτά.
Ο πόλεμος πάει μέχρι το τέλος όποιο κι αν είναι αυτό,
εν προκειμένω αν υπάρχεις και συμπορεύεσαι με τις δυνάμεις
του φωτός ο πόλεμος έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια τώρα δεν
υπάρχει πισωγύρισμα να το έχεις το μυαλό σου.
Αμφισβήτηση-πισωγύρισμα σημαίνει προδοσία.