Από την γέννηση και μετά η συνύπαρξη
της ζωής και του θανάτου είναι διαπιστωμένη.
(Πλήθος κυττάρων πεθαίνει και γεννιέται
κάθε στιγμή, σε μία αναλογία που προβλέπεται
από το λογισμικό σου, dna και γονίδια).
Αυτήν την σχέση θανάτου και ζωής θα μπορούσαμε
να πούμε ότι την χαρακτηρίζει ο ζωογόνος θάνατος,
υπό την έννοια ότι η σχέση αυτή είναι που επιτρέπει
την ανάπτυξη και την αναγέννησή σου. Η διατάραξη
αυτής της σχέσης δομικά είτε αριθμητικά είναι εκείνη
που οδηγεί στην σταδιακή (εξελικτική) είτε την βίαιη,
αιφνίδια, ολοκληρωτική προσβολή της ζωής, την οποία
εν προκειμένω βλέπουμε ως βιολογικό θάνατο.
Ο θάνατος πρέπει να καλωσορίζεται, όταν εκπληρώνει
το σκοπό της ύπαρξης σε βιολογικό επίπεδο είτε
σε νοητικό, κάποιες φορές βλέπουμε ότι η διαδικασία
αυτή υποβοηθείται από το υποκείμενο συνειδητά.
Αντιλαμβάνεσαι ότι είναι υλοποίηση μιας μακρόχρονης
οργανωτικής απόφασης τέτοιας που θα χρωματίζει όλα
τα φαινόμενα της ζωής με τα δικά σου χρώματα,
με την δική σου αισθητική. Μα η εμπειρία και
η γνώση σε οδηγούν στην επίγνωση της θνητότητας.
Συνειδητοποιείς ότι αυτή είναι που τη βοηθεία
της ελεύθερης βούλησης θα σε κάνει να
επιλέξεις την μεταμόρφωση της ζωής σου έτσι που να
σε οδηγήσει στην πύλη που θέλεις και τον τρόπο που
θα περάσεις κάτ' ελπίδα και θα σε οδηγήσει
στον "δικό" σου κόσμο. Η ζωή κυοφορεί τον θάνατο.
Πρόκειται για μία κύηση άγνωστης διάρκειας και οδύνης,
με τοκετό που πραγματοποιείται την ώρα που περνάς
την πύλη, η αισθητική που έχει αυτός ο τοκετός
είναι ορατή μόνο από την άλλη πλευρά της πύλης.
Μόνο η αθανασία είναι αυτή που μπορεί να ακρωτηριάσει
αυτή την διαδικασία. Μοιάζει να είναι εφιάλτης
αυτός ο εγκλεισμός στις χαμηλές συχνότητες της τρίτης
διάστασης, χωρίς δυνατότητα διαφυγής.
Αν και βρισκόμαστε σε εποχές που η τεχνολογία προσπαθεί
να πετύχει πολλά και προς τις δύο κατευθύνσεις.*
Η ανθρώπινη οντότητα μοιάζει να έχει χάσει
τον προσανατολισμό της, ενώ η ατομικότητα "ανθίζει".
Αισθητικά δομημένος ο κόσμος του,
δεν μπόρεσε να τον καλύψει.
Αρχή της δημιουργίας η καταστροφή σκέφτηκε.
Αποφάσισε να τελειώσει με όλα.
Με τον καλύτερο τρόπο έκλεισε τη σχέση,
έσβησε την δουλειά του σιγά-σιγά
με τον καλύτερο τρόπο,
απέσυρε τους φίλους του έναν-έναν
με τον καλύτερο τρόπο,
μηδένισε τα θέλω του, με τη διαλεκτική του πάθους
κατέστρεψε την ερωτική δίνη,
διακριτικά έξω από το μπλε,
παρασυρμένος από τις αρχές του περί αισθητικής,
τα έκανε όλα με τρόπο αισθητικά άρτιο.
Ο κόσμος παρέμενε το ίδιο ξένος και αφιλόξενος.
Κοίταξε βαθιά μέσα του, αμέσως κατάλαβε.
Ο θάνατος δεν έχει αισθητική.
Η διαλεκτική του πόνου θεμελιώθηκε!
Από αυτή γεννήθηκε ο υπονομεύων εαυτός,
έτοιμος να διεισδύσει από τα ρήγματα
του ψεύδους και της απάτης
στην πανοπλία του βάρβαρου συστήματος
σπέρνοντας θάνατο που θα διαλύσει τη δομή του,
αναγκάζοντας τα πάντα να περάσουν τις πύλες
να γεννηθεί καλοσύνη που μεταλλάσσεται σε αγάπη!
Την πύλη του ελεύθερου κόσμου.
ΣΧΕΤΙΚΑ *
https://www.youtube.com/watch?v=9fcwrasu2r0&rco=1
https://www.youtube.com/watch?v=Qg5obzrTQa8&t=43s
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου