ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΜΑΤΙΟΥ

      

     

    ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΜΑΤΙΟΥ

Στο παγκάκι γεννήθηκε ο έρωτας
στο δρόμο για την Αχερουσία
από το θλιμμένο βλέμμα που τρεμόπαιζε

στα μάτια της και τον έφερε κοντά  της.
Έκατσε να "ξαποστάσει",
ελπίζοντας στην αρνητική εντροπία.
Τον κοίταξε με την άκρη του ματιού,

το ένιωσε, έριξε την ματιά του στο πρόσωπό της

ένα αχνό χαμόγελο φάνηκε  στα χείλη της που

έκανε τη νύχτα να λάμψει.
Τα λουλούδια αντάλλαξαν το άρωμά τους,
τα χρώματα τόνισαν την θωριά τους.

Η ιδέα και ο ίσκιος της.
Καινούργιος κόσμος γεννήθηκε.
Ο Αχέροντας πάγωσε τα νερά του.

Σημάδι ανατροπής που άρχιζε.

Μίλησαν, είχε χάσει την πίστη, την αγάπη,

την ελπίδα, ζούσε καιρό τώρα ως ο ίσκιος 

του  εαυτού της, ήταν ήδη στο τέλος, 

δεν υπήρχε περισσότερος δρόμος 

και ο χρόνος λιγοστός.

Η  κουβέντα έφτασε  στο  τέλος  της,

ξημέρωνε,  οι πρώτες  αχτίνες του 
ήλιου σκότωσαν το τελευταίο  όνειρο.

Ένας έρωτας που δεν έζησε ούτε όσο ένα εφήμερο.

Ο ήλιος έδυσε  πριν  προλάβει να ανατείλει.
Ο Αχέροντας άφησε ορμητικά τα νερά του

κάνοντας  τον όλεθρο να γιορτάζει.…
Η Αχερουσία άνοιξε την αγκαλιά της...